ชายลิ้นยาวมองสภาพตัวเองแล้วส่งเสียงร้องแหลมออกมา
“อ๊า! ทำไมฉันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้!”
สายตาอันโหดเหี้ยมหันไปทางสี่คนเบื้องหน้า ความตั้งใจจะฆ่าที่ไม่อาจปิดบังได้พลุ่งพล่านอยู่ในดวงตา
จู่ ๆ เขาก็ยื่นลิ้นยาวออกมา ทะลุทะลวงกองบล็อกที่สั่นไหวราวกับแส้ยาว พื้นที่ทั้งหมดสั่นสะเทือนกะทันหัน ใบมีดหมุนที่หวีดหวิวดังเสียดหู พุ่งเข้าใส่พวกเขาราวกับปีศาจร้ายที่เสียสติ
ถ้าจะบอกว่าความเร็วของพื้นที่เมื่อกี้คือเกียร์หนึ่งของเครื่องจักร ตอนนี้ก็คือเกียร์สี่หรือห้า เย่ปู้หวี่มีตุ๊กตาตัวตลกสองตัวปรากฏขึ้นตรงหน้าในพริบตา
ซูอูเว่ยที่อยู่ข้างสนามขมวดคิ้ว สายตาที่ไม่เชื่อถือหันไปทางตัวตลกที่กำลังเป่าแตรอย่างมีความสุข
“การทำลายพื้นที่ จะทำให้สิ่งอำนวยความสะดวกภายในพื้นที่เร็วขึ้นงั้นเหรอ?”
“ใช่แล้ว ๆ ตุ๊กตาจะปรากฏบ่อยขึ้นด้วย น่าสนุกไหมล่ะ?”
โข่วอิ้งกลับรู้สึกเป็นกังวล ความกังวลบนใบหน้ามองเห็นได้ชัด
ตัวตลกบีบจมูกแดงของตัวเองแล้วปลอบว่า “ไม่ต้องห่วง พวกเขาดูเหมือนกำลังสนุกมาก”
ซูอูเว่ยเหลือบมองเขา “นายไม่ได้บอกเหรอว่าไม่มีมาตรการลงโทษ?”
“ไม่มีจริง ๆ นะ แต่ปราสาทหายนะไม่เคยรับประกันความปลอดภัยของนักท่องเที่ยว”
ซูอูเว่ยและโข่วอิ้งทำหน้าตายมองเขา รู้สึกว่าหน้าตลก ๆ ของตัวตลกนั่นช่างน่าต่อยเหลือเกิน
เล่นจนตายไม่ใช่เรื่องของเขาใช่ไหมล่ะ
เย่ปู้หวี่คว้าอุปกรณ์มาอย่างวุ่นวาย ชนะหนึ่งแพ้หนึ่ง ได้ลูกเห็บเฉพาะพื้นที่กับพลุยิงขึ้นฟ้าหนึ่งดอก