ความหวาดกลัวอันมโหฬารกลายเป็นเงามืดครอบงำใจคนทุกคน ไม่มีใครกล้าขยับตัว ผู้พิทักษ์ที่ยังกำอาวุธไว้แน่นรู้สึกชาจนปลายนิ้ว สัมผัสไม่ได้เลยว่ามือตัวเองยังถืออะไรอยู่
ราวกับสิ่งที่พวกเขาถือไม่ใช่ปืน หากแต่เป็นไม้จุดไฟที่ถูกฝนเปียกปอนเพียงชิ้นเนื้อ
"ใครบอกว่าพวกฉันมาช่วยพวกแก?"
เสียงเต็มไปด้วยความรังเกียจดังก้องไปทั่วบริเวณ
ซูอูเว่ยก้าวออกไปหนึ่งก้าว ย่อตัวลงต่อหน้าคนที่สั่นเทิ้มด้วยความกลัว แล้วตบแก้มอีกฝ่ายเบา ๆ อย่างแปลกใจ
"รู้ว่าน่ากลัวแล้วยังทำชั่วจนสุดชีวิต คิดว่าโลกนี้ไม่มีใครลงโทษพวกแกได้งั้นรึ?"
"ฉันแค่ทำในสิ่งที่ควรทำ..."
ระหว่างช่วงเวลาสั้น ๆ ที่เงียบงัน ชายคนนั้นค่อย ๆ สงบจิตใจของตัวเองลง
พายุระลอกใหญ่ระลอกเล็กแค่ไหนที่เขาไม่เคยผ่านมา ขอแค่คนกลุ่มนี้ยังสื่อสารกันได้ ก็ย่อมมีความต้องการส่วนตัว เมื่อมนุษย์มีความต้องการ ย่อมมีจุดอ่อน
บนโลกนี้มีอะไรที่เขาให้ไม่ได้อีก?
"พวกแกอยากได้อะไร?"
เย่ปู้หวี่คิดว่าอีกฝ่ายคงบ้าไปแล้ว ปากเข้าปากตะงูแท้ ๆ ยังมาถามว่าพวกเธอต้องการอะไร
"ฉันมีสิ่งที่พวกแกนึกไม่ถึง เงิน อำนาจ ตราบใดที่พวกแกยอมช่วยฉัน ฉันจะทำให้พวกแกได้ทุกอย่างที่ปรารถนา"
เย่ปู้หวี่เอียงหัวเล็กน้อย ชี้ไปที่ผู้คุมที่กลายเป็นหายนะไปแล้ว "เจ้าแกทำให้คนนั้นกลับมาเป็นมนุษย์ได้ไหม? เอาเป็นว่าทำไม่ได้ งั้นเปลี่ยนข้อ"
หล่อนเอ่ยเสียงเบา "เจ้าชุบชีวิตภรรยาและลูกของเขากลับมาได้ไหม? เจ้าทำให้คนบนดาวพานสือฟื้นคืนได้ไหม? เจ้าทำให้คนที่ตายในสมรภูมิลุกขึ้นมาได้ไหม? เจ้าช่วยดาวบ้านเกิดของแกให้พ้นจากความทุกข์ของภัยธรรมชาติได้ไหม?"