[ความมืด]หัวเราะเบา ๆ "อาจจะ แต่ก็แค่ว่าอาจจะ......"
หล่อนเคยคิดว่าการปล่อยหล่อนกลับไปน่าจะถูกใจอีกฝ่ายที่สุด แต่ตอนนี้กลับไม่แน่ใจแล้ว
บอกตามตรงว่าแปลกจริง ๆ ตอนนั้นตัวเองกลับใส่ใจความรู้สึกของปัจเจกชีวิตด้วย
คงเพราะเป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัสสิ่งมีชีวิตแบบนั้น ที่มองโลกในแง่ดี และไม่เอาเรื่องเหมารวมกับหายนะ อยู่ด้วยกันนานเข้า ก็เลยโดนติดต่อกลับมาบ้าง
ถึงได้คิดอยากเคารพเจตจำนงของอีกฝ่าย
"ถ้าเป็นฉันตอนนี้ ฉันจะรับหล่อนไว้โดยไม่ลังเล ช่างแม่งซะเรื่องไร้สาระพรรณนั้น ของฉันคือของฉัน เรื่องต่อ ๆ ไปค่อยว่ากัน"
เฟิงเหลยบ่นอยู่ในใจเงียบ ๆ นี่กำลังจะเป็นพวกหวงการครอบครองสูงชะมัด
นี่มันเรื่องอะไรวะ ไม่อยากให้ฉันตกอยู่ในความมืด ก็เลข้อทนปล่อยฉันกลับไปหาแสงสว่างงั้นรึ?
เฟิงเหลยยกแขนขึ้น เคาะหน้าผากตัวเองเบา ๆ ด้วยหลังมือ
"ไม่ ไม่ให้คิด คิดแบบนี้มันผิด โฮก... แล้วอีกฝ่ายชื่ออะไรนะ?"
[ความมืด]คิดทบทวนเล็กน้อย "หล่อนไม่ได้บอกชื่อ แค่บอกรหัสเรียกมาให้ ชิงหลง"
เฟิงเหลยสูดลมเข้าเต็มปอด "อือ เข้าใจแล้ว กลับไปถามหัวหน้าแผนกชิงหลงรุ่นปัจจุบันดู อาจจะเจอคำตอบสักหน่อย"
ขณะเดียวกัน ณ ความลึกของแม่น้ำลืมเลือนในดินแดนสุดท้าย บนโต๊ะไพ่นกกระจอกที่เลือนลาง สี่เหล่าผู้ตายด่วนกำลังเก็บไพ่เล่นใหม่
หญิงสาวที่ไขว่ขานั่งมองเพื่อนร่วมวงอย่างภาคภูมิ
"อีกแล้วฉันชนะ ไงล่ะ รอบหน้าเดิมพันอะไรกันดี?"
อีกสามคนเหลือบตาขึ้น
"ป้าผิง ไม่เป็นห่วงศิษย์สาวของตัวเองหน่อยเหรอ ลูกศิษย์ตัวเองอย่างโม่ยี้ช่วงนี้ซ้อมหักโหมราวกับคลั่ง ไม่กลัวเขาซ้อมตัวตายจริง ๆ บ้างเหรอ"