เชียนถูเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบา ๆ ทบทวนความจำอย่างละเอียด
“ฉันเกือบลืมไปแล้ว การซื้อขายแบบนั้นจะทำตามหรือไม่ขึ้นอยู่กับความเต็มใจล้วน ๆ ดังนั้นฉันจึงตอบตกลง เพราะก็แค่เรื่องเล็ก ๆ ไม่มีผลอะไร
ภายหลังลูกน้องของฉันเล่าให้ฟังว่า มีบางคนที่เคยเจอหายนะแบบนี้เหมือนกัน บ้างเคยช่วยชีวิตพวกเขาไว้ บ้างเคยให้เสบียง และบ้างก็ปล่อยตัวไปเสียเฉย ๆ
เนื้อหาของการแลกเปลี่ยนก็คล้าย ๆ กันหมด ตอนนั้นฉันยังคิดว่า ธุรกิจขาดทุนแบบนี้ตัวเองก็ไม่ได้ใช้อะไร คนโง่เท่านั้นถึงจะทำ มันจำเป็นอะไรที่ต้องแลกด้วยชีวิตตัวเอง
ตอนนี้ฉันเริ่มเข้าใจแล้วล่ะมั้ง คนเหล่านั้นกำลังปูลู่รอง ปูลู่ทางที่ตัวเองไม่มีวันได้ใช้ แถมอาจไม่มีวันเห็นใครเดินบนมันเลยด้วยซ้ำ
ก็เพียงเพื่อเพิ่มโอกาสให้พวกเจ้าสักนิด ถึงจะบางเบาแค่ไหน แต่ขอให้มีใครสักคนได้ใช้มัน ก็ไม่มีวันขาดทุนตลอดไป”
คำถามที่ถูกโยนทิ้งไปนานแล้ว กลับข้ามข้อจำกัดของเวลามา แล้ววางคำตอบไว้ตรงหน้า
ตอนนี้เชียนถูไม่มีทางไม่พิศวง พิศวงในหญิงสาวที่จากไปนานแล้ว พิศวงในผู้คนที่กายเข้าสู่กระดานเกม กลายเป็นหายนะไปแล้วยังคงวิ่งร่อนเพื่อบ้านเกิด
“พอจะบอกได้ไหมว่าพวกเขาชื่ออะไร”
เฟิงเหลยกระชับอุปกรณ์สัญญาณในมือแน่น ไม่รู้ควรทำสีหน้าแบบไหน
“คณะความว่างเปล่า...ดินแดนแห่งอุดมคติในอดีตของดินแดนสุดท้าย และเป็นภัยพิบัติจากมนุษย์กลุ่มแรกของโลกปัจจุบัน ยิ่งไปกว่านั้นคือผู้แรกที่ในฐานะภัยพิบัติจากมนุษย์ ก้าวออกมาบนทางของตัวเอง แล้วกลับเข้าสู่โลกปัจจุบันอีกครั้ง”