"ฉันไม่เคยอยากให้ทางการเพิ่มเสียงในภาพมากขนาดนี้มาก่อน ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าพวกเขาคุยอะไรกัน!"
เพื่อนรักที่ชอบแซวข้างๆ หัวเราะเย็น: "แค่ระดับสามของแก ยังไงแกก็ฟังหายนะพูดไม่รู้เรื่องหรอก สิ่งที่ได้ยินก็แค่เสียงเพ้อเจ้อ"
เว้นแต่หายนะบางตัวจะแปลงคำพูดเป็นภาษาที่อีกฝ่ายฟังเข้าใจได้ หายนะตัวอื่นจะพูดแต่เสียงเพ้อเจ้อ มีเพียงผู้ที่ถึงระดับสี่เท่านั้นที่จะฟังสิ่งที่หายนะพูดได้อย่างไม่ผิดเพี้ยน
อีกทั้งหายนะบางตัวสามารถใช้เสียงในการแทรกซึมและทำลายมนุษย์ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้น แม้ทีมจัดการแข่งขันจะทำภาพให้มีเสียงได้ พวกเขาก็จะไม่ปล่อยออกมา
รู้ทั้งรู้ แต่ทุกคนก็ยังอยากรู้
ความรู้สึกเหมือนกินบอระเพ็ดขมๆ กลืนไม่ลง คายไม่ออก
อยากปีนเข้าไปในจอ แล้วเงี่ยหูฟังว่าพวกเขากำลังพูดอะไรกัน
และไม่ใช่แค่เสียง ครั้งนี้พวกเขายังดูภาพไม่เข้าใจอีกด้วย
"ถึงแม้จะเคยได้ยินมาว่า สิ่งที่เย่ปู้หวี่เห็นเหมือนถูกกรองด้วยฟิลเตอร์เยาวชน เธอสามารถมองเห็นแก่นแท้ของหายนะได้โดยตรง แต่แก่นแท้แบบไหนกันที่ทำให้เธอวางใจได้ขนาดนั้น?"
"อยากเห็นมุมมองจริงของเย่ปู้หวี่สุดๆ"
"ฉันก็เหมือนกัน คันใจอยากรู้จะแย่แล้ว!"
ผู้ชมเงยหน้าถอนหายใจยาว มีทั้งตาและหู แต่ทำไมรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนหูหนวกตาบอดขั้นสุดยอดแบบนี้ล่ะ?
ในสายตาคนภายนอก เย่ปู้หวี่เป็นคนที่กล้าหาญมาก ยืนอย่างไม่สะทกสะท้านบนตัวของ [มลพิษ] มาถึงแหล่งรวมตัวหมายเลขสอง