เว่ยฉางหมิงและคนอื่นๆ ที่กำลังลับมีดอยู่ต่างก้มลงมอง สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า "มลพิษ" ซึ่งเมื่อครู่ยังให้ความรู้สึกกดดันมากมาย บัดนี้กลับหดรูปร่างลงอย่างมาก ถูกหมัดของเย่ปู้หวี่ทุบลงไปในลานกว้าง
สมาชิกทีมขอบฟ้าสูดหายใจเย็น "เทพขนาดนี้เลยเหรอ?"
เย่ปู้หวี่สะบัดมือ "อย่ามองเลย ยังไม่ตาย"
เธอบีบแขน มองเด็กชายตัวเล็กๆ ที่กำลังพยายามลุกขึ้นด้านล่าง รู้สึกอยากจะยิงวงล้อแสงใส่สักสองสามทีกะไร
เด็กชายปัดฝุ่นบนตัว เงยหน้ามองเธอ
"เล่นซะแล้ว ไม่โกรธแล้วใช่ไหม"
เย่ปู้หวี่กลอกตา "อย่ามาทำเป็นน่ารัก ฉันไม่สนใจจะถือสาแกหรอก ที่แกบอกว่าจะดูอะไรน่ะ ไม่รังเกียจถ้าพวกเราคนทำความสะอาดจะมาร่วมดูด้วยใช่ไหม"
เด็กชายมองดูคราบสกปรกจากกองทัพปีศาจนอกลานกว้าง แล้วลดสายตามองกองหินที่มันหลบเลี่ยงเป็นพิเศษ
มองดูหินที่รวมตัวกันอยู่ มันยื่นมืออยากจะสัมผัส แต่เหมือนกลัวว่าจะทำให้สกปรก มือทั้งสองข้างก็เช็ดไปเช็ดมาบนตัว สุดท้ายก็ไม่ได้แตะกองหินนั้น
"ได้สิ ไม่รู้ว่าใครใจดีเก็บของพวกนี้กลับมาได้ ฉันพยายามตั้งนาน ยังไงก็รวบรวมมันไว้ด้วยกันไม่ได้สักที"
เด็กชายโบกมือ "ลงมาเลยสิ พวกแกไม่ใช่อยากดูเรื่องราวเหรอ?"
มันมองสิ่งที่อยู่ด้านนอกลานกว้าง เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง
"โอ้ รู้แล้ว พวกแกคงรังเกียจที่มันสกปรกใช่ไหม ไม่เป็นไร ฉันจะทำความสะอาดให้เอง"
พูดจบมันก็ย่อตัวลงข้างขอบลาน เอียงคอมองวิญญาณหลงเหลือที่ไม่ได้ถือเป็นหายนะตรงหน้า ใบหน้ายิ้มแย้ม แต่ในรูม่านตาที่ขยายกว้างกลับเต็มไปด้วยความสังหาร