คำถามดีนี่
เย่ปู้หวี่พูดว่า “อาจจะดำเกินไป เลยไม่เห็นกันมั้ง”
เงามืดมืดมิดขยับตัวเบา ๆ โข่วอิ้งตอบกลับมาอย่างเหนื่อยล้า
“ยังอยู่ครับ แล้วต่อจากนี้เราจะทำยังไงดี”
สติที่แตกสลายทั้งหกถอดใจพร้อมกัน
ในที่สาปแช่งที่ร้องหาฟ้าฟ้าก็ไม่ตอบ ร้องหาแผ่นดินดินก็ไม่ไว้ พวกเขาแม้จะส่งข่าวสารออกไปข้างนอกก็ไม่สำเร็จ
หว่านหลาน: “ได้แต่ขอบคุณที่สามคนนั้นเป็นเรื่องจริงจริง ๆ ที่หายไปแล้ว”
ประกายน้ำเล็ก ๆ ของมู่ปิงเกอสั่นไหวเบา ๆ “แค่ว่าตอนนี้พวกเราขาดการติดต่อกับโลกภายนอก ไม่ได้ยินข่าวสารแม้แต่นิดเดียว และไม่รู้ด้วยว่าตอนนี้เป็นยุคสมัยไหนแล้ว”
ก้อนกรวดของโหลวกวานซานเด้งขึ้นมาอีกครั้ง โครมใส่เส้นด้ายสีแดงข้าง ๆ จนสั่นเบา ๆ
เย่ปู้หวี่โมโหจึงฟาดฝ่ามือเข้าไปหนึ่งที โอ้ะ ตอนนี้ไม่มีฝ่ามือให้ฟาดแล้วสิ
“อยากพูดอะไรก็พูดมา ทำไมต้องโขรกเข้ามาโดนฉันด้วย”
โหลวกวานซาน: “ฉันว่าเธอน่าจะมีทางสะท้าน”
เย่ปู้หวี่: “ทางสะท้านสิบเอียดของฉันเนี่ยนะ ตอนนี้เธอเป็นก้อนหินฉันเป็นเส้นด้าย แล้วใครจะไปสูงส่งกว่าใครล่ะ”
ซูอูเว่ยแซวขึ้นมา: “นี่มันการตอบแทนจากกรรมหรือเปล่า ตอนนี้แม้แต่หว่านหลานก็ไม่ใช่มนุษย์แล้ว”
หว่านหลานพูดไม่ถูกคอ: “งั้นเราจะนั่งกอดคอกอดเข่าอยู่แบบเศษเศวตแบบนี้ตลอดไปเหรอ ต้องหาวิธีเย็บสติของพวกเรารวมกันกลับมา แล้วออกไปดูซิว่าข้างนอกมันเป็นยังไงแล้ว”
เงามืดของโข่วอิ้งค่อย ๆ กางออกเล็กน้อย ขีดเค้ารอยบาง ๆ เอาไว้ “เกรงว่าพวกเราต้องประกอบแก่นเทพกลับมาก่อน ถึงจะออกไปข้างนอกได้”