หายนะทั้งสองตนหันข้างเบือนสายตาอย่างตื่นตระหนก พยายามจะทำอะไรสักอย่าง แต่กลับพบว่าการเคลื่อนไหวของตนช้าลงจนน่าใจหาย
ได้แต่จ้องมองอย่างไร้ทางเลือก ขณะใบมีดอันน่าสะพรึงนั้นเจาะทะลุร่างของพวกมัน
ความอัดอั้นขื่นขมนั้นปลุกความพิโรธ มาถึงขั้นระดับ 13 ได้อย่างไรจะตายต่อหน้าพวกไร้ชื่อเหล่านี้
ความโกรธที่ลุกโชนผลักดันให้พวกมันเลือกที่จะบ้าคลั่งที่สุด — จุดระเบิดพลังทั้งหมดในตัว แม้ต้องตาย ก็ต้องลากอีกฝ่ายลงหลุมศพไปด้วย!
เสียงระเบิดดังกึกก้อง ร่างของมู่ปิงเกอถูกกลืนหายไปในเปลวระเบิด ท่ามกลางคลื่นกระแทกที่ปั่นป่วน เงาร่างหนึ่งถูกกระเด็นถอยหลังออกมา ยกแขนขึ้นกันพลังมหาศาลนั้นเอาไว้
ใช้พลังที่เหลืออยู่สุดท้ายผลักร่างตัวเองหลุดออกจากรัศมีระเบิด
มู่ปิงเกอโยนตัวสั่นเล็กน้อย ทรุดมือลงพิงก้อนหินข้างตัว หอบหายใจ ฝนกระสุนสีนุ่มนวลโปรยลงมา ค่อย ๆ ฟื้นฟูบาดแผลให้ช้า ๆ
หล่อนมองตามทิศทางที่ฝนกระสุนพุ่งผ่านมา ในใจก็ไม่อาจไม่เป็นห่วง
ไม่ใช่เขตอำนาจ แต่เป็นฝนกระสุน
ดูเหมือนฝ่ายเย่ปู้หวี่คงไม่ค่อยสบายนัก
ถ้าเป็นตามความเคยชินเมื่อก่อน ต้องเปิดเขตอำนาจด้วยหอกยาวเพื่อโจมตีและรักษาไปพร้อมกันไปแล้ว แต่ตอนนี้คงเหลือพลังไม่พอ ไม่มีเวลาว่างจิตใจจะแบ่งออกไปมากกว่านี้
"ต้องรีบฟื้นฟูให้ไวที่สุด"
ไม่ไกลนัก โหลวกวานซานเพิ่งจบการต่อสู้ ขาวางพื้นเดียวก้มลงพิงดาบเอาไว้ไม่ให้ตัวเองล้มลง เสียงหอบถี่ ๆ เป็นจังหวะเป็นเครื่องยืนยันถึงการต่อสู้ที่เพิ่งผ่านไปอย่างเข้มข้น