ยุทธการที่ฉุดฟ้าพังทลายตั้งตารอมาถึงตามกำหนด ไม่ใช่ศึกไร้คำตอบระดับสูง ก็ไม่ใช่การบดขยี้ไร้แรงกดดัน
ปะทะกันเพียงไม่กี่เพลง หายนะระดับสิบสามที่แฝงความระแวงอยู่แล้วในใจกลับพลันลุกเป็นไฟโกรธสุดขีด
ความเดือดดาลที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เหตุเพราะพวกมันดูเชิงออกมาจนรู้ฐานรู้รากของคนทั้งกลุ่มแล้ว วิชาของอีกฝ่ายแม้ลึกลับ แต่พลังโจมตีก็ไม่ถึงขั้นที่พวกมันจะรับไม่ไหว มีเพียงพลังระเบิดขณะที่อีกฝ่ายเผยฝีมือเต็มที่เท่านั้นที่ต้องระวัง
หายนะที่ปะทะกับโข่วอิ้งเลียปาก ลิ้นยาวยืนออกมาเหมือนคางคก ยืดยาวออกไปด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองไม่เห็น
ฆ่าตัวที่หนาวเย็นถึงขั้นขนลุกพุ่งขึ้นจากด้านหลัง ในหางตาของโข่วอิ้งมีเงาทะมึนปรากฏขึ้น นิ้วหนึ่งชี้ไปยังด้านหลัง ตรงหัวใจของตัวเอง
นั่นคือสัญญาณแห่งความตาย คือจุดตกของการโจมตีที่สังหาร
ชั่วพริบตาที่โข่วอิ้งเบือนตา หายนะเบื้องหน้าที่แกว่งค้อนยักษ์กดลงอย่างเต็มแรง รูม่านตาที่ขยายจนใหญ่จากความตื่นเต้นราวกับพูดว่า จะโดนฉันทุบเป็นแป้ง หรือจะโดนการโจมตีจากด้านหลังเจาะทะลุหัวใจ
โข่วอิ้งถอนสายตา กำดากระจิ๋วในมือรวมพลังทั้งหมดต้านหายนะเบื้องหน้า เงาทะมึนไหลผ่านอาวุธแล้วเกาะตัวขึ้นสู่ร่างของอีกฝ่าย ด้านหลังของเขาจึงโล่งเปิดรับ
“ฮ่า ไอ้บ้านี่มันโง่จริง ๆ นายตายแน่!”
ปล่อยให้การโจมตีจากด้านหลังเจาะทะลุร่างผ่านไป แต่เพื่อความชัวร์ โข่วอิ้งก็ยังเบี่ยงหลบบริเวณจุดสังหารของตัวเองออก
ถ้าซวยขึ้นมาจริง ๆ ทำตัวตายเสียเองก็ไม่สนุกแล้ว