“ไม่ได้เจอพวกเราก่อนถือเป็นเรื่องดี ถ้าเราจะคว้าหกอันดับแรก เราต้องรักษาคะแนนของเราไว้ให้ได้ ซีด...”
พูดถึงตรงนี้ ซูอูเว่ยก็รู้สึกเหมือนถูกใครบางคนควบคุมขึ้นมาทันใด
เขามองเพื่อนร่วมทีมอย่างมีเลศนัย
“พวกนายรู้สึกไหมว่า หกโควต้าของโรงละครคูหรงโรย เหมือนถูกเตรียมไว้ให้พวกเราเลย”
โควต้าพอดีหก โรงละครก็มีท่าทีแปลกๆ กับพวกเขา มันยากที่จะไม่ทำให้คิดเข้าข้างตัวเอง
มู่ปิงเกอจัดแขนเสื้อให้เรียบร้อย เงยหน้าขึ้นมองเย่ปู้หวี่ที่จมอยู่ในความคิด
“ถ้าทุกคนรู้สึกแบบนี้ บางทีความจริงอาจจะเป็นแบบนั้น โรงละครคูหรงโรยมีสิ่งที่อยากให้เรา แต่ก็อยากทดสอบความสามารถของเราด้วย”
เธอมีสัญชาตญาณว่า โรงละครคูหรงโรยมาหาพวกเขาโดยเฉพาะ
การเข้ามายุ่งกับการแข่งขันผู้ตื่นรู้ ก็เพราะพวกเขา
ถึงแม้ความคิดนี้จะฟังดูบ้า แต่หลักฐานทุกอย่างชี้ไปที่คำตอบนี้ อีกฝ่ายกระทั่งยังเปิดเผยมาก ไม่มีความตั้งใจจะซ่อนอะไรเลย
บางทีตั้งแต่ก้าวเข้ามาในสนามนี้ ก็มีคนคอยดูการแสดงของพวกเขาอยู่
“คิดมากไปทำไม พอเข้าไปในโรงละครคูหรงโรย ทุกอย่างก็กระจ่างเองนี่นา?”
โหลวกวานซานเคาะไหล่ตัวเอง: “วางใจได้ มีปัญหาอะไรก็มอบให้ฉัน พวกเราแค่ต้องเดินหน้า!”
ถ้าจะพูดถึงการปลุกขวัญกำลังใจ ต้องยกให้โหลวกวานซาน เย่ปู้หวี่ชื่นชมเขามาก ลูกตาเหล่ไปมา ฉวยโอกาสเสนอความเห็น
“ฉันว่าโหลวกวานซานเหมาะที่จะเป็นหัวหน้าทีม งั้นให้...”