เย่ปู้หวี่รู้สึกเหมือนมีสัตว์เทพนับหมื่นตัวถุยน้ำลายเหยียบย่ำผ่านไปมา สมองพึ่บพั่บไปหมด
เรื่องอะไรกันเนี่ย
แต่ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคุยกัน เวลามีเพียงสามนาที เธอต้องรีบจัดการให้จบโดยเร็ว
ถ้ากระสุนไม่ได้ผล ก็ต้องใช้อย่างอื่น
เย่ปู้หวี่กำมือทั้งสองข้าง วงล้อแสงชำระล้างสองวงหลุดออกจากมือ พุ่งไปทางเวินหลิง เสียงหวีดหวิวดังขึ้น วงล้อแสงแยกหนึ่งเป็นสอง สองเป็นสี่ เหมือนก็อปปี้แปะ กลายเป็นวงล้อแสงนับสิบพุ่งเข้าโจมตีเวินหลิง ปิดกั้นเส้นทางการเคลื่อนที่ของเธอ
เวินหลิงถือมีดเคลื่อนตัวว่องไวท่ามกลางวงล้อแสง ดั่งผีเสื้อเบาสบายที่พุ่งผ่านช่องว่างแคบ ๆ ใบมีดเคลือบด้วยพลังงานชั้นหนึ่ง ปัดวงล้อแสงเหล่านั้นออกไป ป้องกันไม่ให้ใบมีดสัมผัสกับการโจมตีของเย่ปู้หวี่
จะได้ไม่ถูกรบกวนด้วยราคาที่ต้องจ่ายโดยบังคับของเธอ
เย่ปู้หวี่ไม่ได้มองข้ามเธอ วินาทีที่วงล้อแสงหลุดจากมือ เธอยกมือขึ้นต่อเนื่อง มือยักษ์ที่มองไม่เห็นก่อตัวขึ้น ลอยอยู่เบื้องบน ควบคุมเส้นด้ายนับไม่ถ้วนในสนาม ดึงให้ตึง
รัดร่างกายของเวินหลิงที่อยู่กลางเวที
เวินหลิงที่วิ่งไปมาบนเวทีรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างสะดุดเท้า เส้นด้ายที่มองไม่เห็นขวางกั้นก้าวของเธอที่จะพุ่งเข้าหาเย่ปู้หวี่
หลังจากรัดเวินหลิงได้แล้ว เย่ปู้หวี่มีวงแหวนสีน้ำเงินปรากฏใต้เท้า เสียงครวญครางของวาฬอันยาวนานสะท้อนมาจากความว่างเปล่า
เธอถอยเท้าหลัง มือหนึ่งกดลงพื้น เหมือนกำลังจับอะไรบางอย่าง แล้ววาร์ปมาอยู่ตรงหน้าเวินหลิง พาน้ำที่บิดเบี้ยวราวกับภาพลวงตาลอยขึ้นมา เหวี่ยงค้อนขนาดใหญ่รูปร่างคล้ายวาฬที่เหมือนภาพลวงตาออกไป ฟาดเข้าที่ใบหน้าของอีกฝ่าย