คำถามที่แทงลึกถึงดวงวิญญาณ
ผู้ว่าการยังไม่ทันหันกลับไป ใต้เท้าก็พลันว่างเปล่า เรือนร่างเย็นเยียบพร้อมด้วยหัวใจตกลงสู่คลื่นน้ำเย็นเชี่ยวกราด
ในชั่วขณะสุดท้ายก่อนจะถูกคลื่นทะเลกลืนกิน เขาเห็นเพียงหกเงาร่างซึ่งดุจเทพเจ้า แล้วก็ถูกความเกลียดชังอันไม่มีที่สิ้นสุดกลืนกิน คำถ้อยตำหนิทีละคำกระชากขึ้นสู่ดวงวิญญาณ
เธอทำไมยังมีชีวิตอยู่ ตัวตนอย่างเธอต่างหากที่ควรตาย
ถูกคลื่นแห่งความเกลียดชังฉีกสลาย ถูกวิญญาณผู้โกรธแค้นริษยา ไม่มีวันสิ้นสุด ไม่มีที่สิ้นสุด
ผู้ว่าการในที่สุดก็ส่งเสียงร้องครวญครางด้วยความหวาดกลัว แต่เสียงนั้นกลับถูกความโกรธเกรี้ยวที่หลั่งไหลรวมกันกลืนหายไป ตายทั้งหมื่นคราก็ไม่พอสะสางความแค้น
ความตายที่น่าสยดสยองในที่สุดก็มาเยือนศีรษะของพวกเขา ผู้คนบนยานรบจึงได้สติ ตะโกนกรีดร้องแย่งชิงกันหนีออกไป เสียงด่าทอโวยวายและเสียงร้องไห้คร่ำครวญปนกับเสียงสำนึกผิด เป็นดั่งบทเพลงบรรเลงยุติธรรมอันบ้าคลั่ง เสียงระรื่นระรายฟังยากยิ่ง
สิ่งลวงตาที่เคยเย่อหยิ่งผยอง ต่อหน้าภัยธรรมชาติกลับเล็กจิ๋วราวฝุ่นผง
อำนาจ ทรัพย์สิน และชื่อเสียงที่เคยภาคภูมิใจ ไม่มีสิ่งใดเลยที่จะทำให้ตัวเองจากไปในวาระสุดท้ายได้อย่างสงบใจ ไม่มีสิ่งใดที่จะช่วยไถ่ถอนดวงวิญญาณของตัวเองได้
เงามืดสนิทดึงห้องสมุดทั้งหมดออกจากยานรบ โข่วอิ้งมองไม่เห็นความหวังเสียงร้องขอชีวิตเหล่านั้น พร้อมพาประวัติศาสตร์ของดาวกระจกน้ำจากไป
เด็กชายในชุดสวยงามยื่นมือออกมาด่าทอ