"ใครจะไปคิดว่าการต่อสู้ที่แค่มองประเดี๋ยวเดียวก็ระเบิดใส่หน้านี่ คือการพานักโทษออกไปหายใจอากาศของวิหารกอบกู้โลก"
ในที่อันไกลโพ้น ผู้ตัดสินที่จับตาดูการต่อสู้ครั้งนี้อยู่เช่นกัน นั่งยองๆ อยู่ใต้จอยักษ์อย่างมีความสุข ครั้งคราวก็ตะโกนเรียกร้องด้วยความตื่นเต้นเป็นระยะ
คนที่ไม่รู้เรื่อง ยังว่ากำลังดูการแข่งต่อสู้อยู่เลย
เบื้องหลังสี่ผู้ยิ่งใหญ่ เฟิงเหลยที่เพิ่งหลอมร่างกายเสร็จยืนอึ้งงงงวย — ร่างกายของเขาหลอมเร็วไปหรือเปล่านะ?
"นี่… เป็นเรื่องที่วิหารกอบกู้โลกจัดขึ้นเองเหรอ?"
หญิงสาวชุดสั้นที่นั่งกินแตงโมอยู่บนขั้นบันไดหันมา พยักหน้าอย่างยิ้มแย้ม
"ถูกต้องจ้า เซอร์ไพรส์ไหม"
เฟิงเหลยมีเส้นดำวิ่งลงมาบนหน้าผาก: "เจ๊แกะแกะครับ นี่ไม่ใช่ข่าวดีนะ"
ผู้ตัดสินที่นั่งทำลายหัวเราะจนตาเหลือเป็นแฉก จิ้มชายหนุ่มข้าง ๆ ที่ผมปกคลุมจนมิดดวงตา
"ตุ้นตุ้นนะ ฉันบอกแล้วว่าคนที่เคยคลุกคลีกับพวกนั้นมาสนุกใช่ไหมล่ะ หลายสิบปีมานี่ ฉันให้ทุกคนเรียกฉันว่าเจ๊แกะแกะ ไม่มีสักคนกล้าเรียก ฮึ่ม เจ๊ทำลายฟังยังไงก็ไม่ค่อยดี ยังไงก็เจ๊แกะแกะดีที่สุด"
เฟิงเหลยหลับตาลง — ก็ต้องเรียกแบบนี้ไง อย่างอื่นฉันไม่มีปากกล้าเรียกหรอก
ผู้ตัดสินที่นั่งทำลายกัดแตงโมอย่างเพลิดเพลิน: "ต่อสู้กันเอาการเลยนะ แต่เสียดาย ครั้งนี้ไม่ได้ถึงตาเราลงมา"
หญิงสาวผมตั้งสูงเด่นมองเธอหนึ่งครั้ง: "คราวก่อนออกไปกับประหารแล้วยังต่อสู้ไม่จุใจอีกเหรอ?"
"เอ้อ เธอไม่เข้าใจหรอกเจ๊สังหาร ประหารน่ะเป็นท่อนซุงเย็นชา เขายังรำคาญฉันพูดเยอะอีก สนุกยังไงก็สู้ตุ้นตุ้นไม่ได้"