ซากดาวและอุกกาบาตทั่วทั้งภูมิภาคดาวถูกบดขยำจนเป็นผุยผง กลายเป็นฝุ่นธูลามเป็นแห่งไปหมด
ในความหมายที่แท้จริง สู้จนไม่เหลือสิ่งใดเลย
[ความหวาดกลัว]: "จะสู้ต่อไปอีกเหรอ"
[สงคราม]: "แน่นอน ฉันเพิ่งได้อบอุ่นร่างเท่านั้น"
มุมปากของ[ความหวาดกลัว]กระตุกขึ้นมาเองโดยไม่รู้ตัว "บ้าชริง ๆ จริง ๆ เลิกนั่งดูหนังสิ่งอื่น ไม่อยากตายก็มาช่วย!"
เว่ยเอ๋อร์หลับตาลงชั่วครู่ "ฉันไม่อยากยุ่งด้วย"
[ความหวาดกลัว]หัวเย็น "เธอไม่อยากก็มีประโยชน์อะไร ถ้าไม่ล่มสลายในความเงียบ ก็ต้องปะทุในความเงียบ ถ้าอยากให้เซี่ยซีมีชีวิตอยู่ต่อ การปะทุของเธอยังไม่พอ!"
เว่ยเอ๋อร์เงยหน้ามองร่างที่ปลดปล่อยพลังน่าสยองนั้น —[สงคราม] ผู้เป็นแขกประจำที่ไม่เคยขาดหายจากอารยธรรมใดมาตลอดประวัติศาสตร์
เป็นทั้งผู้ทำลายความเจริญของอารยธรรม และผู้ผลักดันความเจริญของอารยธรรม
ที่ใดที่มันหยั่งรากลง ที่นั่นคือเครื่องบดเนื้อของสรรพชีวิต
ข้ามันไปทำไมกัน ในเมื่อฆ่าไม่ตาย และก็ไม่มีวากำจัดมันให้หมดสิ้นได้
ไม่เท่ากับชั่วคราวออกจากแหล่งอันตรายนี้เสียก่อน มันไม่จำเป็นต้องมาหาเซี่ยซีเรื่องถึงเรื่องก็ได้ ครั้งนี้ได้ของมาจากกองทัพสาบสูญก็ไม่น้อย มากพอที่จะยกฐานกำลังภายในเซี่ยซีขึ้นได้อีกหลายเท่าตัว
ดังนั้นก็ยังออกจากที่นี่ดีกว่า นี่คือทางเลือกที่ถูกต้อง...
เว่ยเอ๋อร์ลุกขึ้นยืน คลื่นกระแทกจากการต่อสู้พุ่งฟาดใบหน้า ฉีกแก้มจนเป็นบาดแผลเล็ก ๆ
"ชีวิตดุจสาหร่ายลอยน้ำ เงียบงันยิ่งกว่ามีเสียง..."
แสงเขียวจุดหนึ่งผลุบโผล่ออกมา พันรอบสองมือจนกลายเป็นเกราะมือสีบรอนซ์ เว่ยเอ๋อร์กำมือแล้วพยักหน้า ใช่แล้ว นี่คือทางเลือกที่ถูกต้อง