เย่ปู้หวี่ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ริมฝีปากสั่นระริก จ้องมองจ้าวเจ๋อที่พูดว่าเธอกล้าหาญด้วยแววตาที่กล่าวโทษ
อะไรกันที่เรียกว่าบุกตะลุย นั่นมันพลัดเข้าไป พลัดเข้าไปต่างหากล่ะ!
เธอเกือบตายอยู่นะรู้มั้ย?
“อ๊า เสียงดังชะมัด ทะเลาะอะไรกันนักหนา ไม่ปลอดภัยแล้วหรอกเหรอ?” หว่านหลานที่ผมยุ่งเหยิงชี้ช่อยกแขนยันตัวลูกขึ้น หนังตาครึ่งปิดครึ่งเปิด เอามือตบหน้าตัวเองอย่างงัวเงีย
เย่ปู้หวี่ยังอยู่ในสภาพวิญญาณลอย “จะมีการแข่งขันเก็บคะแนน แล้วก็ประเมินผลโดยรวม”
พอได้ยินแบบนั้น ใบหน้าของหว่านหลานไม่ได้แสดงความแปลกใจแม้แต่น้อย หยิบลูกอมออกมาจากกระเป๋าแล้วโยนเข้าปาก “ก็ดีนี่นา? ยังไงฉันก็ไม่มีข้อโต้แย้ง แล้วการสอบครั้งนี้นับเป็นอะไรล่ะ?”
“นับว่าเราซวย” เย่ปู้หวี่จ้องเขม็งตาลอย
โข่วอิ้งที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาเห็นด้วยสุดหัวใจ ยกมือขึ้นอย่างใกล้ตาย “ฉันขอนั่งดูได้มั้ย?”
ร่างกายของเขาเหมือนว่าจะไม่เหมาะกับกิจกรรมแบบนี้ ยังไม่ทันได้เจอหายนะ เขาก็อาจจะสะดุดเท้าซ้ายชนเท้าขวา ทำตัวเองบาดเจ็บสาหัสได้ก่อน
“ถ้าจำเป็นต้องเข้าร่วม จะนั่งรถเข็นได้มั้ย?”
เย่ปู้หวี่กับหว่านหลานหันขวับไปพร้อมกัน ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ ฟังดูเหมือนจะไม่เลวนี่นา
ทุกคนที่ยืนดูอยู่สีหน้าคล้ำเครียด อย่าพาเรื่องไปในทางแปลก ๆ สิ นั่งรถเข็นไปแข่ง คิดว่าจะไปทำตัวน่าสงสารให้หายนะไว้ชีวิตงั้นเหรอ?
คนอื่น ๆ ก็ทยอยฟื้นขึ้นมาทีละคน พอฟังคำอธิบายของเฉินเจ๋อจบ ก็ต่างพากันห่อเหี่ยวหน้าซีด