[ความบ้าคลั่ง]หันหัวไปมองช่องว่างเบื้องบน ในเมื่อวันนี้ยังมีหายนะตัวอื่นบุกเข้ามาอีกจริงหรือ
ฟังจากคำพูดเมื่อกี้ ดูท่าจะเกี่ยวข้องกับ 'เย่' คนนี้
หล่อนชักมือขึ้นพุ่งเข้าจับเย่ปู้หวี่ทันที แต่เย่ปู้หวี่สะดุ้งเหมือนนกระตุก พื้นเฉลียงใต้เท้าแตกร้าวไปส่วนหนึ่ง ทั้งตัววิ่งพรวดขึ้นไปยังดวงหัวใจกลางเบื้องฟ้า
"เข้ามาในดินแดนราตรีแล้ว ไม่มีใครไปได้"
[ความบ้าคลั่ง]ก้าวออกหนึ่งจังหวะ แล้วก็รู้สึกว่าไม่จำเป็น ยังไงหล่อนก็หนีออกไปจากแผ่นดินนี้ไม่ได้ ช้าๆ เร็วๆ ก็ต้องตกเป็นของ[ความบ้าคลั่ง]อยู่ดี
หายนะที่เพิ่งมาถึงที่นี่มักไม่ยอมแพ้ จะพยายามหนีออกจากสถานที่แห่งนี้ แต่ไม่มีสักตัวที่สำเร็จ
การกระทำของเย่ปู้หวี่จึงเรียกได้ว่าธรรมดาสามัญ
พวกมันเพียงรอดูตลกอยู่ฝ่ายเดียว
ช่างไม่คิดว่าเหนือช่องฟ้าที่แยกออก วาฬยักษ์ตัวหนึ่งพุ่งชนเข้ามาอย่างไร้ทิศทาง
ตามมาด้วยเสียงดังสนั่นเต็มไปด้วยความดีใจ
"ประมุขวิหารอยู่ไหน ปล่อยฉันดูหน่อย!"
เย่ปู้หวี่ที่วิ่งรัวสุดฝีเท้ายังไม่ทันเห็นหน้าเพื่อนร่วมทีม ก็ถูกกระสุนสีเขียวลูกหนึ่งอัดเข้ากลางลำตัว จากฟ้าร่วงหล่นลงมา พรวดเดียวทับถมลงสู่พื้น
ไม่เจ็บหรอก แต่มึนตึ้บชะมัด
ก้นหลุมลึก เธอมองเด็กสาวบนตัวของตัวเองอย่างเซ่อซ่า หูแหลมเล็ก ผมสีเขียว คล้ายพวกเอลฟ์ที่เคยเห็นมาก่อน แต่เธอมั่นใจว่าไม่เคยเจอหายนะตัวนี้มาก่อน
เย่ปู้หวี่งงเป็นไก่ตาแตก
"คุณเป็นใคร?"
คำพูดจบคำ เด็กสาวที่เมื่อครู่ยิ้มแฉ่งก็เปลี่ยนหน้าทันที แถมร้องไห้ฮือฮาขึ้นมาจนได้
หยดน้ำตาเท่าเมล็ดถั่วร่วงลงมาโดนเย่ปู้หวี่เต็มตัว จนหล่อนตกใจจนมือไม้ลงไม่ถูก