และบรรดาผู้รับใช้ภัยธรรมชาติที่ถูกจับตามองก็ไม่มีทางหนีรอด หัวที่กลิ้งไปกลายเป็นความหวาดกลัวที่ทวีคูณ กลืนกินสติปัญญาของพวกเขาไม่หยุด
"รังแกกันเกินไปแล้ว ฉันจะสู้กับแกให้ตายไปข้างหนึ่ง!"
หายนะอีกตนตายลง
"ต่อให้ฉันตาย ภัยพิบัติใหญ่ก็จะแก้แค้นให้ฉันเอง!"
[ผู้ไร้ที่หวนคืน] ฟันขวาน หัวหลุดจากบ่า ไม่มีทีท่าจะยั้งมือ
"แกขัดขวางปฏิบัติการของภัยธรรมชาตินับสิบและระดับสิบเอ็ด แกจะรับผิดชอบได้หรือไง!"
ฉัวะ... เส้นเลือดพุ่ง แสงเป็นเส้นเดียว เสียงขาดลงทันที
"ขอร้องล่ะ ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปจริงๆ!"
"อย่าฆ่าฉันเลย คนเราก็ต้องเห็นแก่ตัวก่อน ใครๆ ก็ต้องเอาตัวรอด ฉันก็ถูกบังคับ!"
"ฉันผิดแล้ว ฉันจะไม่เล่นกับชีวิตอีกแล้ว ขอโอกาสแก้ตัวสักครั้ง ฉันจะไม่ช่วยพวกทำชั่วอีก...เอ่อ!"
ต่อหน้าคำขอร้องที่พังทลาย คำด่าที่คลุ้มคลั่ง [ผู้ไร้ที่หวนคืน] ไม่ได้ยั้งมือแม้แต่น้อย
ให้โอกาสพวกเขา แล้วใครกันที่ให้โอกาสคนที่พวกเขาทำให้ตาย
สารภาพผิด คำว่าแค่ผิดจะลบล้างความชั่วร้ายในอดีตได้หรือ?
ตอนนี้แสดงออกมาเป็นผู้กล้าไม่กลัวตาย แล้วตอนที่ทรยศพรรคพวกเพื่อผลประโยชน์ ทำไมถึงไม่มีกระดูกแข็งแรงแบบนี้
สงครามระหว่างโลกปัจจุบันและ[นิทรานิรันดร์] กินเวลานานเท่าใด [ผู้ไร้ที่หวนคืน] ก็ฆ่าเป็นเวลานานเท่านั้น กลิ่นคาวเลือดหนาแน่นจนกลายเป็นละอองเลือด
[ผู้ไร้ที่หวนคืน] ยังคงฆ่า ฆ่าทะลุคลื่นหายนะ ฆ่ามาถึงดินแดนของสามภัย แล้วก็ฆ่าทีละสิบหายนะทุกย่างก้าว ไม่ทิ้งร่องรอยไว้แม้แต่พันลี้