“เย่ปู้หวี่! นายรอฉันอยู่นะ~~~”
เสียงสะท้อนยังก้องกังวาน เย่ปู้หวี่ปิดหู
“อะไรนะ ฟังไม่ชัด!”
คู่รักกู่หรงจ้องมองเธออย่างลึกซึ้ง ก่อนจะจากไปพร้อมกับซุ่ยหยางที่มีทีท่าไม่เต็มใจ
[ซุ่ยหยางผู้กลืนกิน]ส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด
“ฉันไม่ยอมไปหอคอยกอบกู้โลก!”
เสียงท้ายที่ยืดยาวลอยไปในอากาศ ตามมาด้วยเสียงคำราม เสียงตะโกน เสียงร่ำไห้...
ไม่มีใครเห็นว่าซุ่ยหยางต้องเจอกับอะไร แต่ทุกคนรู้ว่ามันเกลียดหอคอยกอบกู้โลกมากแค่ไหน
มองดูแผ่นดินที่แหลกสลายใต้เท้า [ราชาสายลมสายฟ้า]อดอุทานไม่ได้: “นี่มันการต่อสู้ที่ผันผวนจริง ๆ กลิ่นแห่งชัยชนะที่หายไปนาน”
มันหรี่ตาลง ราวกับนักท่องเที่ยวที่ดื่มด่ำกับกลิ่นดอกไม้ ดื่มด่ำกับกลิ่นหอมแห่งชัยชนะ
เพื่อนร่วมทีมที่ไว้ใจได้ ชัยชนะที่ได้มาโดยไม่ต้องระเบิดตัวเอง ช่างหายากเหลือเกิน
[ราชาสายน้ำนิ่ง]เสยผมที่ขมับ: “ฉันก็ต้องกลับแล้ว สายฟ้า โชคดีที่ได้เจอกัน”
สายน้ำไหลผ่านปลายนิ้ว [ราชาสายน้ำนิ่ง]จากไป
เสี่ยวไป๋มองไปที่ทะเลสีคราม: “เราก็ควรไปได้แล้วใช่ไหม?”
ทะเลสีครามมองไปยังกลิ่นอายที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วจากระยะไกล: “รออีกหน่อย คนที่เรารอมาถึงแล้ว”
กลิ่นอายอันเฉียบคมพุ่งทะยานมาจากที่ไกล กลิ่นคาวเลือดหนาแน่นลอยมากับสายลม
สัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าที่แทงทะลุกระดูก ผู้คนในสนามรบตื่นตัวขึ้นอีกครั้ง เตรียมพร้อมรับมือกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันตลอดเวลา