โข่วอิ้งสีหน้าไม่สู้ดีนัก แผนการเคลื่อนย้ายกำหนดตำแหน่ง ไม่ใช่เทคโนโลยีที่ผู้ศรัทธาระดับนักบวชชั้นสูงเพียงแค่นั้นจะมีได้
"โรงละครคูหรงโรย..."
เขตระดับหก ดินแดนของราชาแห่งความร่วงโรย หายนะที่เป็นตัวแทนของมันยังไม่เคยปรากฏตัว มีการคาดเดาว่าอยู่ในเขตหวงห้ามที่ยังไม่ถูกสำรวจ
ท่าทีการปฏิบัติของโรงละครคูหรงโรยนั้นละเอียดอ่อนมาก ปฏิบัติต่อผู้คนในโลกปัจจุบันและหายนะอย่างเท่าเทียมกัน
ตามหาศิลปะล้วนๆ หรือพูดอีกอย่างก็คือ ตามหาตัวเอกที่ตัวเองมองตา และพวกเขาเรียกสิ่งนี้ว่าศิลปะการคัดกรองบนเวที และปฏิบัติตามแนวคิดของตัวเองอย่างไม่วอกแวก
พวกเขาจะส่งคำเชิญไปยังบางคน ให้ไปแสดงบทละครที่พวกเขาเขียนขึ้นที่โรงละคร และจะเชิญนักเขียนบทบางคนมาร่วมสร้างสรรค์ผลงาน และให้ความคุ้มครองบางอย่างแก่คนเหล่านี้ด้วย
เป็นนักเขียนบทบ้าคลั่งตัวจริงอย่างที่ว่ากัน
เว่ยฉางหมิงไม่เข้าใจ: "หยุนอ่ายกับโรงละครคูหรงโรยไม่เห็นจะเกี่ยวข้องกันเลย ความหมายที่ผู้จัดการเพิ่งพูดคืออะไร?"
ดวงตาที่หรี่ลงเล็กน้อยของโข่วอิ้งดูมืดมนอ่านไม่ออก: "ไม่ เปล่า ไม่ได้ไม่เกี่ยวข้อง เงื่อนไขสัมบูรณ์ที่จะกลายเป็นภัยพิบัติจากมนุษย์ หนึ่งคือความโด่งดังที่สูงพอ สองคือแนวคิดหลักที่ไม่มีวันลบเลือน
หยุนอ่ายต่อให้ก่อความวุ่นวายไปทั่วทุกมุมโลก ก็ไม่มีทางมีความโด่งดังพอที่จะเป็นภัยพิบัติจากมนุษย์ และไม่มีทางทิ้งความประทับใจที่ไม่มีวันลบเลือนไว้ในใจผู้คนได้
แต่ถ้าโรงละครคูหรงโรยเข้ามายุ่งด้วย มันก็ไม่แน่อีกต่อไป"
ทีมขอบฟ้าฟังแล้วมึนงงไปหมด มีคำถามเดียวกันอยู่ในใจ ทำไมโข่วอิ้งถึงรู้มากกว่าคุณครูซะอีก