อู่หลางกว่าง
มู่หยางแบกสัมภาระเทอะทะ เดินโซเซไปข้างหน้า
"ปิงเกอ นี่คือของที่ลุงเตรียมไว้ให้เธอ จะใช้ได้หรือใช้ไม่ได้ก็พกไปทั้งหมด"
มู่ปิงเกอเร่งฝีเท้า: "ไม่ต้อง ฉันเอาของที่จำเป็นใส่ภาชนะเก็บของไว้แล้ว ลุงกลับเถอะ"
"ไม่ฝากของฝากถึงเพื่อนร่วมชั้นหน่อยเหรอ ลุงเตรียมไว้แล้ว สิบสองชิ้น หนึ่งคนหนึ่งชิ้น ของคุ้มค่าแน่นอน!"
มู่ปิงเกอหายวับไปทันที เหลือเพียงกระจกน้ำกับมู่หยางยืนมองหน้ากัน
มู่หยางท้อแท้ ปล่อยมือ กระเป๋าเดินทางกระแทกพื้นแตกเป็นรอยร้าวหลายเส้น
"เฮ้อ ฉันแค่อยากให้เธอเข้ากับเพื่อนร่วมชั้นได้ดี ลี่เยี่ยน เธอว่าไง ทำไมเธอไม่เอา"
ลี่เยี่ยนก้มมองรอยร้าวที่พื้น มุมปากกระตุก
"เจ้านาย ทำไมเธอไม่เอา คุณใจไม่มีความรู้บ้างหรือไง?"
มู่หยางก้มลง กระเป๋าเดินทางค่อยๆ แยกออก วัสดุสารพัดระเบิดเกลื่อนพื้น
"………"
ศูนย์กลางสถาบันวิจัยต้าเซี่ย
โข่วอิ้งก้าวออกจากประตูใหญ่ ผมฟูเหมือนถูกสุนัขกัดสะดุดตามาก
เสียงหญิงชราดังมาจากด้านหลัง: "โข่วอิ้ง ถ้าอยู่ไม่ไหว ก็กลับมาเถอะ"
โข่วอิ้งหันกลับมา ยิ้ม: "วางใจได้ ผู้อำนวยการหยิงเฉา ความโชคร้ายแค่นี้ไม่ทำให้ฉันยอมแพ้หรอก สักวันหนึ่งฉันจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าการเลือกของคุณไม่ผิด"
เขายกมือโบกแล้วเดินลง แต่เหยียบอากาศพลาด ต้วมเตี้ยมกลิ้งลงบันได
"โอ๊ย... ก็ยังเจ็บอยู่บ้าง"
เขาค่อยๆ ลุกขึ้น เดินกะเผลกไปไกล
นักวิจัยที่เห็นเหตุการณ์ผ่านหน้าต่างหันไปทางหญิงชรา: "ผู้อำนวยการ ปล่อยให้เขาเข้าโรงเรียนในฐานะผู้ตื่นรู้ธรรมดาแบบนี้ ปลอดภัยจริงๆ เหรอ?"