สายตาดุร้ายตรงเข้าหาสามคน แรงกดดันหนักอึ้งพุ่งเข้าใส่
ราวกับต้องการจะผลักหายนะประหลาดสามตนนี้ไว้ข้าง ๆ ให้พ้นทาง
ดวงตาของเย่ปู้หวี่แวบหนึ่งด้วยแสงเล็ก ๆ แล้วเธอเปิดปากก่อน "คำที่ท่านเว่ยเอ่อร์หมายถึงคือ ไม่ควรปล่อยให้ตัวเองเป็นเครื่องมือของคนอื่น สามฝ่ายหายนะไม่มีเจตนาดีงาม พวกมันต้องการบีบให้รอยแยกโจมตีหอไท่ชู เพื่อสร้างโอกาสให้ตัวเองได้เก็บตก
การบุกไทฉูโลวเป็นเพียงการสร้างอำนาจบารมีบนผิวหน้า ข่มขู่หายนะฝ่ายอื่น แต่ความจริงคือก้าวเดินตรงเข้ากับดักที่ทุกฝ่ายเตรียมไว้
พวกหายนะเหล่านั้นแค่ยืนดูเกมอยู่ข้าง ๆ ทุกการเคลื่อนไหวเป็นเพียงการบีบให้ช่องร้าวทำการเลือก ให้ไปเล็งที่ไทฉูโลว อย่างน้อยก็ดูเชิงหาความลึกของไทฉูโลวออกมา
ถ้าช่องร้าวชนะ พวกมันจะได้ฉวยจังหวะที่ทุกฝ่ายสูญเสียหนักแล้วเดินเข้ามาแบ่งปันกัน ถ้าช่องร้าวแพ้… เอ่อ ถ้าช่องร้าวกับไทฉูโลวทั้งสองฝ่ายเจ็บหนักพร้อมกัน พวกมันยิ่งจะยินดีกว่า
มองจากมุมไหนก็ตาม ความขัดแย้งครั้งนี้ไม่ควรจัดการด้วยการเผชิญหน้าโดยตรง""
แน่นอน พวกเราเองก็ไม่อยากเห็นสถานการณ์แบบนั้น
ดังนั้นฟังฉันหลอกล่อ… ไม่ใช่ ฟังฉันวิเคราะห์สิ มันเสียเปล่ายิ่งกว่าได้ประโยชน์แน่นอน!
หว่านหลานชำเลืองมองเย่ปู้หวี่ เจ้านี่ปากไหวจริง ๆ ไม่กลัวเลยหรือว่าเว่ยเอ๋อร์ในห้องจะพุ่งออกมาฟาดตบเราจนหมดสติ
ถึงการวิเคราะห์จะไม่ผิด แต่หายนะพวกนั้นจะฟังเข้าหูจริงหรือ?
ประตูด้านหลังทั้งสามคนถูกเปิดออกมาเพียงรูเล็ก ๆ ส่งเสียงทุ้มต่ำ