"เจ้าก็ไม่อยากถูกคนอื่นจับได้ว่าปลอมตัว แล้วโดนล้อมตีกลับหรอกใช่ไหม"
หว่านหลานถอนใจยาวให้ฟ้า แล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว
"นอกจากแตงกวา ยังมีอะไรที่ปกติกว่านี้อีกไหม"
เธอไม่ได้หวังการปลอมตัวแบบธรรมดา ขอแค่อย่าชะงกผงาดเกินไปก็พอ
"อ่ะ……มีนะ"
เย่ปู้หวี่กระพริบตา "เมื่อกี้เราไม่ได้เจอพวกหายนะที่หัวงอกต้นไม้ออกมากันไหม เลียนแบบพวกนั้นสิ"
"งอกแตงกวาบนหัว?"
"ซึ้ด……" เย่ปู้หวี่ขำออกมา "ทำได้ไงล่ะ งอกสาหร่ายทะเลดีกว่า"
หว่านหลานหลับตาลง "จริงด้วย ฉันไม่ควรฝันถึงความหวังเลย งั้นแตงกวาละกัน อย่างน้อยก็สะอาดเรียบร้อยดี ฉันไม่อยากดูเหมือนผี"
สุดท้าย หายนะสามตัวสวมหัวโขนแตงกวาเดินออกมา ตัวหนึ่งเด้งดึ๋งอย่างร่าเริง อีกตัวทรงพลังเกรียงไกร และอีกตัวกำลังสงสัยความหมายของชีวิต
"เฮ้ สามตัวตรงนั้น พวกเจ้าเป็นอะไรกันแน่"
หว่านหลานหันศีรษะไปทันที "เจ้าต่างหากที่เป็นของ ไม่อยากตายก็หุบปากซะ!"
ความตั้งใจสังหารเย็นเยียบดั่งเข็มทิ่มทำให้หายนะที่ถามต้องหมุนตัวกลับอย่างเสียดาย แกล้งทำเป็นไม่เห็น
ยิ่งไปกว่านั้น หายนะที่ลงมือทำอะไรได้ในสถานที่แบบนี้ อาจเป็นชั้นสูงของรอยแยกก็ได้ ส่วนหายนะจากภายนอกนั้น เป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีชีวิตมาถึงที่นี่
ดีที่สุดก็ถูกใช้เป็นเครื่องบูชา ไม่ต่างจากคนชราคนอ่อนแอที่เจอมาก่อนหน้า
เย่ปู้หวี่ชูนิ้วโป้ง "พี่หลานใหญ่ของฉันสุดยอดจริง!"
หว่านหลานขวับตาใส่ แล้วรีบ "ไปกันได้แล้ว"