แต่ดูเหมือนพวกหกคนนั้นจะรู้ชัดกว่านั้น
สายลมแอบแฝงกำลังเข้าใกล้ ดวงจันทร์ดวงนี้กำลังเคลื่อนออกห่างจากโลกด้านล่าง
“คิดจะไล่ฉันออกไปงั้นเหรอ กล้าหาญนัก แต่ก่อนถึงวินาทีนั้น พวกแกทุกคนต้องตายก่อน”
กรรมที่แผ่ขยายซึมลงบนทุกคนอย่างไร้ร่องรอย กงเจียหยงทำหน้าบูดบี้ ไม่คิดว่าสักวันหนึ่งท่าไม้ตายที่ตนกลัวที่สุดจะมาจากมือตัวเอง
“ความสามารถนี่มันโกงเกินไปแล้ว!”
ขณะที่ทุกคนกำลังคิดหาวิธีรับมือกับการสังหารของ[บาปกรรม] เสียงเอะใจก็ดังขึ้น
[บาปกรรม]หยุดชะงัก มันมองเห็นชัดเจนทุกอย่าง ของเหลวสีเงินเทาพันรัดทั้งคนทั้งหายนะที่อยู่ที่นี่เป็นเส้นเป็นสาย แต่พวกเขากลับไม่ขยับตอบสนองแม้แต่น้อย
มันหันขวับไปมองพวกหกคนนั้น ม่านกั้นที่บังใบมีดและเปลวเพลิงยังคงอยู่ ใครกัน ที่ขวางความสามารถของมันไว้
ท้ายที่สุด สายตาหยุดอยู่ที่ตัวเย่ปู้หวี่
“เจ้าทำอะไรลงไป?”
ใบหน้าเย่ปู้หวี่ซีดลงอีกหลายระดับ แต่ปากกลับไม่ยอมแพ้ใคร
“เรื่องของฉันน่า รู้อยู่แก่ใจว่าฉันไม่มีทางบอก ยังถามอีก”
อย่าดูท่าทางเย่ปู้หวี่ปากแข็ง วางตัวเหมือนควบคุมทุกอย่างได้อย่างสบายมือ ทั้งที่จริงข้างในใจแล้วร้อนวูบวาบจนแทบจะกระโดดโลดเต้น
แม่น้ำลืมเลือนถูกใช้จ่ายไปรอบหนึ่งแล้ว ดวงอาทิตย์เทียมก็เหมือนจะไม่เหลือพลังจะดึงดูดอีกต่อไป แถมด้านล่างยังมีอีกตัวจ้องเล็งอยู่เต็มสายตา
สถานการณ์บัดซบชะมัด มันจะต่ำช้าขนาดนี้จริงเหรอ
จัดคู่ต่อสู้ปกติสักตัวให้พวกเธอหน่อยก็ไม่ได้เหรอ
ด้วยความสามารถตอนนี้ของเธอ ควบคุมได้อีกไม่เกินสามนาที ถ้าสามนาทีนี้จัดการมันไม่ได้ ทางที่เหลือก็มีแค่ระเบิดตัวเองเท่านั้น