มือเป็นคู่ๆ จับมันไว้ พามันปีนขึ้นไปบนกำแพงสูง แล้วร่วงหล่นลงสู่ทุ่งข้าวสีทองผืนหนึ่ง
ความหิวโหยไม่ตายในมุมที่ไม่มีใครเห็น มันจะตายในมือที่เชื่อมโยงกันเหล่านั้น หายไปในชามข้าวที่เต็มไปด้วยน้ำใจ หายไปในเปลือกข้าวที่ปลิวจากแรงเป่าของชาวนาผู้ขยันขันแข็ง
ร่างผ่ายผอมกลับมาเป็นปกติ ท้องที่ป่องยุบหายไป สายลมอ่อนโยนพัดผ่าน ความคิดที่หลงเหลือรอบกายสงบนิ่งดั่งน้ำ มันหลับใหลลงในทุ่งข้าวสีทอง มุมปากโค้งขึ้นอย่างพอใจ ราวกับฝันถึงสิ่งดีงาม และจะไม่มีวันตื่นขึ้นจากฝันนั้นอีก
วินาทีที่กลิ่นอายของ[ราชาผู้หิวโหย]หายไป
[ผู้กลืนกินรวงข้าว]ที่กอดอกเยาะเย้ย[วาฬแห่งเสียงคร่ำครวญ]อยู่ในเขตหวงห้ามเงยหน้าขึ้น ใบไม้ที่จมดิ่งสู่ผิวน้ำหลับใหลนิรันดร์อย่างเงียบสงบ
[ผู้กลืนกินรวงข้าว]ลดขนตาลง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“ขอให้เจ้านอนหลับในความฝันอันงดงามตลอดกาล อย่าได้ถูกปลุกให้ตื่นอีก”
[วาฬแห่งเสียงคร่ำครวญ]และ[นิรันดร์หนาวเหน็บ]หยุดมือพร้อมกัน มองไปยังโลกปัจจุบันอย่างเงียบงัน ดวงตาซับซ้อนและห่างไกล
[นิรันดร์หนาวเหน็บ]หันกลับมา ยกมือพา[ผู้ควบคุมความรู้สึก]เดินเข้าไปข้างใน
“สมความปรารถนา ก็นับว่าเป็นเรื่องดี”
สุดท้าย มันหันข้างมอง[วาฬแห่งเสียงคร่ำครวญ]เล็กน้อย
“เดิมพันครั้งนี้ถือว่าข้าแพ้ ครึ่งปีนี้ข้าจะไม่ลงมือกับโลกปัจจุบัน หวังว่าสิ่งที่เจ้าทำมาทั้งหมดจะไม่สูญเปล่า”
สายน้ำแข็งพัดผ่าน[นิรันดร์หนาวเหน็บ]และ[ผู้ควบคุมความรู้สึก]หายไปอย่างไร้ร่องรอย