“ห๊ะ? พูดเล่นหรือเปล่า เธอไปอยู่ที่เวลานั้นได้ยังไง?”
[วาฬแห่งเสียงคร่ำครวญ]งงไปหมด สมองมั่วไปหมด
“ไม่จริงสิ เธอ...เธอ...เธอเป็นอะไรกันแน่?”
ที่แนวหน้าของโลกปัจจุบัน เย่ปู้หวี่กำลังมองท้องฟ้าเหม่อลอย
“โหลวกวานซาน เจ้าคิดว่ามันสมหวังหรือยัง?”
“น่าจะนะ หวังว่าชาติหน้ามันจะไม่ต้องทนทุกข์ทรมานแบบนี้ ไม่ต้องหิวอีก”
หม่า จั๋วที่เดินถือชามออกมาถาม “พวกนายยืนมองอะไรกันอยู่หน้าประตู ไอ้เด็กนั่นล่ะ?”
โหลวกวานซานสูดหายใจลึก “มันไปยังดินแดนแห่งความฝันของมันแล้ว ลุงหม่า มันบอกว่าขอบคุณ”
หม่า จั๋วดูไม่ออกแต่ก็ไม่ได้คิดมาก แค่เรียกทุกคนเข้ามากินข้าว มีเพียงอาหารเท่านั้นที่ทำให้น่าผิดหวังไม่ได้
เย่ปู้หวี่ค่อยๆ ใจเย็นลง นั่งลงยกชามข้าว ยังไม่ทันได้กินข้าวเข้าปาก ก็มีเสียงตะโกนก้องกังวานดังมาจากโลกจิต
“ว้ายตายแล้ว เย่ปู้หวี่แกทำอะไรลงไป?!”
เย่ปู้หวี่มือกระตุก หลับตาวางชามลงแล้วประกบมือ พูดขอโทษกับทุกคนอย่างเก้อเขิน “ท้องไม่ค่อยสบาย ขอออกไปหน่อยนะ”
พอมายังโลกจิต เย่ปู้หวี่ก็จัดการกับเจ้าปลาวาฬน้อยที่กำลังหมุนติ้วๆ อยู่ตรงนั้นทันที
“แกเป็นอะไร จู่ๆ ก็เรียกฉันมาทำไม?”
เจ้าปลาวาฬน้อยตบมือครืด! ใช้ครีบสองข้างประคองใบหน้าของเย่ปู้หวี่ แล้วหรี่ตามองอย่างพิจารณา
“เด็กน้อย ฉันนี้...แกนี้...แกเป็นอะไรกันแน่?!”
เย่ปู้หวี่ปัดครีบมันออกอย่างเอือมระอา “ฉันยังจะถามแกเลย ไอ้ท่าทางแบบคนที่ทำอะไรลงไปน่ะ”
เธอจับเจ้าปลาวาฬน้อยแล้วเอ่ยปากสอบสวน “แล้วอีกอย่าง แกแอบมองใครผ่านตาฉันอยู่ ฉันว่าแกไม่ได้พูดถึงฉันแน่ๆ ปลาตายเอ๊ย แกมีความลับใหญ่โตอะไรไม่บอกฉันอีกหรือเปล่า”