หลังพักฟื้นได้ซักพัก โหลวกวานซานจึงลากหายนะตัวเละเตะเกือบขาดใจที่เหลือออกมาจากเส้นทางโบราณพันสายลมที่ขาดออกเป็นสองท่อน
มองดูเหล่าหายนะที่นอนเรียงแถวกัน โหลวกวานซานถอนหายใจออกมาไม่ได้ตั้งใจ
"ยากจริง ๆ นะ ที่พวกเราจะได้นอนตรงนี้อย่างสงบพร้อมหน้าแบบนี้สักวัน ถ้าฉากนี้ถูกคนจากโลกภายนอกเห็นเข้า คงสนุกไม่เบา"
เขานั่งลงข้าง ๆ เพื่อนร่วมทีม เงยหน้ามองศึกษาดาบตัดสินที่เงียบสงบนิ่งไร้เสียง
คิดแล้ว ของชิ้นนี้ควรจะเป็นสิ่งที่โข่วอิ้งอัญเชิญมา ยิ่งได้ดูใกล้ ๆ ยิ่งรู้สึกว่าน่าสะเทือนใจจริง
"รู้สึกว่าเก่งกว่าดวงจันทร์อีกนิดหน่อยนะ สร้างยังไงกันเนี่ย?"
[ความบ้าคลั่ง]ที่เพิ่งฟื้นคืนสติตอบไม่ถูก นอนแน่นิ่งมองเข้าไปในความว่างเปล่าของจักรวาลอย่างเหม่อลอย
"ของที่พวกนายเรียกมาเอง นายกลับไม่รู้ว่ามันถูกสร้างขึ้นยังไง?"
ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้นางยังไม่อยากขยับตัว ไม่งั้นต้องโครมหัวพวกมันลงกับพื้น แล้วเตะเล่นเหมือนลูกบอลให้ได้เลย
ท่าทีแบบนี้ ทำเรื่องสะเทือนขวัญถึงใจคนทั้งโลกด้วยตัวเอง แล้วยังกลับมาแสดงความตื่นตะลึงมากกว่าใครอีก ชอบโดนตบหน้าจริง ๆ
มันมีกลิ่นอายของการแสดงอารมณ์แบบเก็บงำ รอให้คนชมอยู่เต็มอก
ทว่าโหลวกวานซานก็เป็นจริง ๆ ที่ไม่รู้ว่าทำได้อย่างไร คงจะไม่มีใครในทีมรู้เช่นกัน
ทีละคน ๆ หายนะตัวอื่น ๆ ก็เริ่มตื่นขึ้นอย่างช้า ๆ แต่ต่างเข้าอกเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด ไม่มีสักตัวที่ลุกขึ้นมาทลายบรรยากาศแบบนี้
ดูเหมือนการนอนแบบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน
ถูกมนุษย์ช่วยไว้สินะ……
เมื่อความรู้สึกแบบนี้ผุดขึ้นในใจ หายนะหลายตัวกลับรู้สึกเจือขมขื่นขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว ไม่รู้ทำไม แต่ก็อดอยากจะร้องไห้สักครั้งไม่ได้