แล้ว ในความเงียบสงบอันถึงขีดสุด เธอก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น
"ฉันรอเจ้าให้ฉันได้พบกับตอนจบ และก็รอเจ้าให้ฉันได้พบกับการเริ่มต้น"
เสียงกังวานไร้มลทิน ราวดั่งเสียงจากสวรรค์
เย่ปู้หวี่ขยับสายตาไม่ได้อีกเลย สมองว่างโง้ง นอกจากเสียงที่ก้องกังวานซ้ำไปมาแล้ว ก็คิดอะไรไม่ออก
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร อาจเป็นหลายชั่วยาม หรืออาจเพียงพริบตาเดียว
ตอนที่เธอรู้สึกตัวได้อีกครั้ง ดวงตาที่บรรจุทะเลดาวนั้นก็สูญหายไปแล้ว แต่ความรู้สึกเหมือนถูกจับจ้องก็ยังติดค้างอยู่บนตัว
เธอเริ่มใคร่ครวญ... เธออยากถามอะไรสักอย่างจริง ๆ
"ท่านดวงตานิรนามผู้นี้ เราเคยพบกันที่ไหนหรือเปล่า?"
อย่าเดินมาเล่นปริศนากับฉันตั้งแต่แรกเจอสิ ที่ว่ารอฉันนี่มันคืออะไร แล้วฉันไปทำอะไรกับแก
คลื่นลูกหนึ่งเพิ่งสงบ อีกลูกก็มา
เย่ปู้หวี่เริ่มเกือบคลั่ง "อย่าเอาอะไรก็มายัดเยียดใส่ฉันสิ!"
แม้ฉันจะเป็นกรรมสัมพันธ์ ก็ไม่ถึงกับถูกหายนะมากมายขนาดนี้จ้องเล็งหรอก
เดี๋ยว คนที่สามารถแย่งของออกจาก[มหาบาป]ได้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา และความรู้สึกไร้ทั้งเศร้าทั้งยินดี ลอยเหนือสรรพสิ่งแบบนั้น...
"ไม่ใช่พระเจ้าระดับ 15 ใช่ไหมเนี่ย"
ระหว่างที่เย่ปู้หวี่กำลังเกือบคลั่ง โหลวกวานซานก็สามารถรวบรวมผู้บาดเจ็บได้สำเร็จ แถมยังขึ้นกล่าวสุนทรพจน์ และได้รับคำชื่นชมเป็นเสียงเดียวกันจากเหล่าหายนะ
เย่ปู้หวี่นั่งอยู่เหนือร่างของตัวเอง ยันคางมองไปเฉย ๆ ไม่ค่อยอยากกลับเข้าร่างตัวเอง