"เฮ้อ ยังอ่อนไปมาก แค่ราชาหายนะขั้นกลางก็ทำให้เกราะป้องกันจิตใจทำงานได้แล้ว ต้องฝึกเพิ่ม"
เจ้าปลาวาฬน้อยส่ายหัว
"ขั้นกลาง? หมายความว่ายังไง ราชาหายนะยังมีระดับอีกเหรอ?"
"อย่าประมาท สิ่งที่พวกเธอเจอก่อนหน้านี้เป็นแค่ภัยธรรมชาติระดับเก้า พลังของพวกมันเทียบไม่ได้กับขุนนางของสิ่งมีชีวิตระดับสูงกว่า ยกตัวอย่าง ผู้ได้รับการสวมมงกุฎของนิรันดร์หนาวเหน็บระดับสิบเอ็ด เทียบเท่ากับภัยธรรมชาติระดับเก้า
อ้อ ผู้ได้รับการสวมมงกุฎของนิรันดร์หนาวเหน็บเธอก็เห็นแล้ว ผู้ควบคุมความรู้สึก แค่ร่างแยกก็สร้างวิกฤติใหญ่ให้แนวหน้าได้ บางทีอาจทำให้โลกปัจจุบันเข้าสู่จุดจบก่อนกำหนดก็ได้
เรื่องนี้เธอก็น่าจะรู้สึกได้เอง
ราชาผู้หิวโหยคือสิ่งที่แข็งแกร่งที่สุดใต้บัญชาของผู้กลืนกินรวงข้าว ภัยธรรมชาติระดับสิบ ถ้าพวกเธอคิดว่ามันแข็งแกร่งเท่าราชาสายลมสายฟ้าที่เจอมา คิดผิดมหันต์"
พอพูดถึงราชาผู้หิวโหย เจ้าปลาวาฬน้อยหยุดไปครู่หนึ่ง เงียบไปไม่กี่วินาทีแล้วพูดขึ้นอย่างสงบ
"ปฏิบัติการครั้งนี้ผู้กลืนกินรวงข้าวไม่ได้มา ราชาผู้หิวโหยกำลังหาบางอย่างอยู่"
"หาของ?" เย่ปู้หวี่ไม่เข้าใจ "มันเกี่ยวอะไรกับสถานการณ์ตอนนี้?"
เจ้าปลาวาฬน้อยสงบผิดปกติ สายตามันราวกับมองทะลุโลกจิตของเย่ปู้หวี่ไปเห็นราชาผู้หิวโหยที่ผอมแห้งจนเหลือแต่กระดูก ผิวคล้ำดำ