"พวกหนอนที่ดิ้นรนในโลกปัจจุบัน คิดว่าแค่ร่างแยกที่โผล่ออกมาคือทั้งหมดแล้วหรือ"
เสียงที่ห่างไกลลอยมาถึงแนวหน้าของโลกปัจจุบัน ราชาผู้สูงส่งกวาดตามองดูสิ่งมีชีวิตที่ดิ้นรนอยู่เบื้องล่าง แล้วเยาะเย้ยการต่อสู้ที่ไร้ประโยชน์ ส่งความสิ้นหวังข้ามไปหลายหมื่นลี้ กระจายลงสู่พื้นดิน
[ผู้ควบคุมความรู้สึก]ยกมือชี้ไปยังด้านหลังกำแพงที่สูงตระหง่าน
"ความหิวโหยจะทำให้มนุษย์ตกนรก พวกเจ้ารู้ไหมว่าร่างแยกที่ซ่อนเร้นอยู่ที่ไหน"
มันหัวเราะเสียงดัง
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า สิ่งมีชีวิตที่ดิ้นรนอยู่ท่ามกลางความหวังจอมปลอม คิดว่าเจตจำนงจะเอาชนะความมืดมิดที่แผ่ปกคลุมฟ้าได้ ความเขลาก็เป็นความสุขอย่างหนึ่ง ใช้การดิ้นรนเล็กน้อยของพวกเจ้าแสดงต่อไปเถอะ จนกว่าความตายอันยาวนานจะมาเยือน พาพวกเจ้าไปสู่ยมโลกอีกแห่งหนึ่ง"
เย่ปู้หวี่หันไปมองด้านหลัง ทหารที่ถูกความหิวโหยกลืนกินสติกำลังใกล้จะแตกสลาย และที่ไกลออกไป ความวุ่นวายเล็ก ๆ ได้ปะทุขึ้นแล้ว
[ราชาผู้หิวโหย]โซเซ ร่างถูกเซินเจวี่ยนฟันเป็นท่อนอีกครั้ง
ศีรษะที่กลิ้งอยู่บนพื้นอ้าปากพูด: "ปีข้าวยากหมากแพง มนุษย์กินกันเอง"
วินาทีที่เสียงนั้นหายไป โหลวกวานซานเกิดความคิดอยากกินคนขึ้นมา เขาที่ใกล้จะถูกความหิวโหยผลักให้บ้าคลั่งมองไปที่เย่ปู้หวี่ เห็นอีกฝ่ายยังปลอดภัยดีก็ถอนหายใจโล่งอก แล้วไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียวก็ต่อยตัวเองให้สลบ