ในเสียงระเบิดที่หูแฉะจนชั่วขณะหนึ่ง ผู้ลิขิตฟ้าพังทลายทั้งหกนิ่งงันมองไปยังรอยแผลดาบที่ทะลวงทะลุผืนฟ้า
การจากไปด้วยความตายมาถึงเร็วเกินไป เร็วจนพวกเขายังไม่ทันได้รับรู้
หายนะบางตน พวกเขายังไม่ได้ศึกษาอย่างลึกซึ้ง แต่ตอนนี้เหลือไว้เพียงรอยแผลดาบเส้นเดียว ซึ่งเป็นหลักฐานว่าพวกมันเคยมีตัวตนมาก่อน
“ทำไม……”
ทำไมถึงเลือกใช้ทางที่สุดโต่งเช่นนี้
[ครุ่นคลั่ง]สะบัดเหยือกสุราออกมา ดูดเอาชิ้นส่วนฐานะที่ตกร่วงลงมาเข้าไปภายในจนหมดสิ้น แล้วโยนมันไปทิ้งที่เย่ปู้หวี่โดยไม่แม้แต่จะเหลือบมอง
“รับไปเถิด นี่คือทางเลือกของพวกมัน ขอบเขตราตรีเป็นทั้งคุก และเป็นกระจกที่สะท้อนจิตวิญญาณแท้จริงให้กระจ่างใส ประธานแห่งวิหารกอบกู้โลก เจ้าเป็นคนให้เวลาพวกมันได้แสวงหาตัวตนของตนเอง นี่ก็คือคำตอบที่พวกมันมอบให้เจ้า”
[เย็นชา]และ[เห็นแก่ตัว]เฝ้ารอวันนี้มาตลอด [สิ้นหวัง]และ[กลืนกินจิตวิญญาณ]อยากได้วันพรุ่งนี้ที่มีความหวัง ส่วน[เชื่องช้า]และ[ไฟบูชา]เลือกที่จะติดตาม[จักรพรรดิ์]
ผ่านเวลามานับอนันต์ ไล่เรียงให้เห็นถึงที่มาของตนเองชัดเจน และนั่นคือจุดจบที่พวกมันตัดสินใจเลือกเอง
ให้เจตจำนงอันเคยพินาศไปแล้วได้สืบต่ออีกครั้ง ท้าทายก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว ก้าวที่เป็นของตัวเอง
นี่ก็คือหลักฐานว่าพวกมันเคยมีชีวิตอยู่ ในชีวิตที่ไม่เคยถูกใครต้องการให้ถือกำเนิด พวกมันทิ้งร่องรอยไว้ด้วยวิถีที่ร้อนแรงและงดงามที่สุด
ทั้งหกเร่งมือทำงานให้เร็วขึ้นโดยพร้อมเพรียงกัน หวังเพียงให้ตัวเองเร็วกว่านี้อีกสักหน่อย
แต่หนังตากลับรู้สึกขมวดคล้ำขึ้นมาเองโดยไม่รู้ตัว