"แล้วทำไมไม่ลงมือกับเขาโดยตรงล่ะ?" เย่ปู้หวี่ถาม
มู่ปิงเกอพูดตรงๆ ว่า "ในที่สาธารณะแบบนี้ ลงมือลำบาก ต้องมีเหตุผล หรือไม่ก็ต้องรู้เส้นทางของเขา"
เย่ปู้หวี่เข้าใจทันที เธอเป็นแค่ตัวล่อ เป็นเหยื่อล่อก่อนเปิดศึก
เย่ปู้หวี่มาถึงหน้าปากซอยชุมชนแห่งหนึ่ง หาเบอร์ของเฟิงเจี้ยนอวี่เจอแล้วโทรออก
"ฮัลโหล สวัสดีครับ คุณเป็นนายหน้าหรือเปล่า?"
เฟิงเจี้ยนอวี่ที่รับสายตอบอย่างกระตือรือร้น "ใช่ครับ คุณเป็นใคร?"
"ฉันมาหาห้องเช่าน่ะ เห็นโพสต์ในเสี่ยวหลานซู่ ดูเหมือนจะไว้ใจได้ ฉันอยากหาห้องแถวๆ เขตหงซิงเจียหยวนน่ะ"
เฟิงเจี้ยนอวี่: "แบบนี้นี่เอง แล้วคุณสะดวกดูบ้านเมื่อไหร่ล่ะ นัดเวลากันหน่อย ฉันพาไปดู"
เย่ปู้หวี่เหลือบมองเพื่อนร่วมทีมที่แอบซุ่มอยู่ไกลๆ แล้วค่อยๆ เอ่ย "ตอนนี้ฉันอยู่ที่เขตหงซิงเจียหยวนแล้ว ขอดูหน่อยนะ... อ้อ ดูเหมือนเป็นประตูทิศใต้"
อีกฝั่งของสาย เฟิงเจี้ยนอวี่สัมผัสได้ถึงความคุ้นเคยที่พัดเข้ามา
ความใสซื่อที่ไม่รู้จักระวังตัวของคนเพิ่งเข้าวงการสังคม รวมถึงมารยาทดีงามที่รักษาไว้ตลอด ฟังยังไงก็รู้ว่าเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย
คนแบบนี้ เขาเคยต้อนรับมามากแล้ว
"งั้นคุณสะดวกรอฉันสักครู่ไหม ตอนนี้ฉันอยู่ไม่ไกล เดี๋ยวไปเดี๋ยวนี้แหละ"
เย่ปู้หวี่ดีใจสุดขีด "สะดวกสิ สะดวกมาก ยังไงตอนนี้ก็ไม่มีอะไรทำ"
เพื่อนร่วมทีมที่อยู่ไกลๆ ชูนิ้วโป้งให้ เล่นได้เนียนจริงๆ
เย่ปู้หวี่ชูนิ้วโป้งตอบ ไว้ใจได้เลย
นี่แหละที่เรียกว่า การแสดงที่สมจริงที่สุด คือการไม่แสดง