หญิงชราผู้มีใบหน้าแก่ชราแต่ยังคงไว้ซึ่งความสง่างาม เงยหน้าขึ้น พร้อมรอยยิ้มที่สุภาพและสง่างาม
“มาพบรุ่นน้องกันเถอะ”
กาลเวลาไม่อาจทำลายความงามได้ ความสงบนิ่งที่ตกตะกอนทิ้งกลิ่นอายอันอบอุ่นไว้บนตัวเธอ ดั่งกาแฟยามบ่าย หอมหวนน่าหลงใหล ทำให้คนรู้สึกผ่อนคลายความเหนื่อยล้าไปโดยไม่รู้ตัว
ไคทีสเลิกคิ้ว มองไปยังเหล่านักเรียนในสนามจำลอง
รุ่นน้อง? ที่นี่มีรุ่นน้องของคุณคานาเม่ด้วย?
รู้หรือไม่ คุณคานาเม่คืออดีตผู้นำศูนย์เทคนิคอเมริกา แถมยังเคยเป็นรองประธานสมาคมอัคคีอีกด้วย
ขนาดเขายังต้องเรียกตัวเองว่ารุ่นน้อง และไม่แน่ว่าจะได้รับการยอมรับด้วยซ้ำ
ใครกันที่มีหน้ามีตาใหญ่ขนาดนี้ สามารถดึงดูดผู้มีเกียรติเช่นนี้มาได้
คานาเม่มองไปที่ใครคนหนึ่งในสนาม ดวงตาแสดงความอาลัยถึงอดีต
“ไคทีส เธอไม่เคยสงสัยหรือ ตอนฉันแก่แล้วทำไมถึงลงทุนสร้างบ้านจำลองพฤติกรรมขึ้นมา?”
ไคทีสเลิกคิ้ว: “หรือว่าคราวนี้ฉันจะได้รู้ว่า ผู้ก่อตั้งปริศนาคนนั้นเป็นใคร?”
สายตาของเขาเปลี่ยนไป จู่ๆ ก็มองไปที่โข่วอิ้งในสนาม มุมตากระตุกเล็กน้อย: “คุณคานาเม่ อย่าบอกฉันนะว่า ผู้ก่อตั้งคนนั้นเกี่ยวข้องกับโข่วอิ้ง”
“ดูต่อไปเถอะ ฉันอยากรู้ว่าร่างที่แท้จริงของเสียงกัมปนาทเป็นอย่างไร”
ไคทีสมีลางสังหรณ์ไม่ดี คนอื่นๆ ที่ได้ยินก็รู้สึกผิดปกติเช่นกัน
สายตานับไม่ถ้วนพากันจ้องไปที่ตัวแปรเพียงหนึ่งเดียวในสนาม นั่นคือโข่วอิ้ง