เส้นผมที่ยุ่งเหยิงภายใต้ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองไมซาและพวกอย่างไม่ละสายตา
เหล่านักเรียนที่ถูกจ้องมองรู้สึกก้นกระชับ ลมเย็น ๆ พัดผ่านหลัง หน้าผากชุ่มไปด้วยเหงื่อบาง ๆ
นักเรียนคนหนึ่งแหย่ไมซาจากด้านหลัง และกระซิบออกมาระหว่างซี่ฟันว่า "รีบขอโทษซะ บางทีเราอาจจะยังมีชีวิตรอด"
ไมซาหน้าผากมีเหงื่อเย็น ๆ ไหลลงมา หัวใจเต้นเร็วขึ้น แต่เขาก็ดื้อรั้นไม่ยอมอ่อนข้อ
"ไม่เอาน่า ฉัน...ฉันไม่เชื่อว่านายจะมีสิทธิ์ในบ้านจำลองพฤติกรรม..."
คำพูดที่ดื้อรั้นหายไปในหน้าจอเครื่องสื่อสารที่สว่างขึ้น ความดื้อรั้นทั้งหมดของไมซาถูกบดขยี้ด้วยคำว่า "ผู้สร้าง" ที่ถูกวาดเป็นสีดำ
[ยินดีต้อนรับผู้สร้างเพียงหนึ่งเดียวของบ้านจำลองพฤติกรรมเข้าสู่ระบบ โปรดเลือกเปิดหน้าต่างก่อสร้างเพื่อเข้าสู่การสร้างฉาก]
"เปิดการก่อสร้างแบบเรียลไทม์ นำเข้าข้อมูลของเสียงกัมปนาท การกัดกร่อนแห่งเหวลึก และพายุสังหาร ตั้งค่าสิทธิ์การบันทึกเป็นไม่จำกัด ปรับความรู้สึกทางร่างกายเป็นเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ โหลด"
แสงสีน้ำเงินเย็นยะเยือกสะท้อนในดวงตาของโข่วอิ้ง เส้นผมสีดำปลิวไหว เผยให้เห็นใบหน้าที่คมชัด กลบความอ่อนโยนนั้น ทำให้เขาดูเย็นชาและไร้ความปรานี
ในชั่วขณะนั้น เหล่าคนแก่ที่ดูอยู่ผ่านหน้าจอต่างก็ลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน
"โข่วเฉี่ยเอ่อร์!"
ชายชราผมขาวที่ครึ่งเท้าเหยียบหลุมศพ หน้าอกของพวกเขากระเพื่อมไม่สม่ำเสมอ ความสงบเยือกเย็นที่เคยมีหายไปอย่างไร้ร่องรอย