จุดเล็ก ๆ นั้นขยายใหญ่ในที่ที่ตาเปล่ามองไม่เห็นในชั่วพริบตา กลายเป็นทะเลเพลิงอันหนาแน่น
ร่างกายถูกสับตัดไม่หยุด ใบหน้าอันเลือนลางของ[บาปกรรม]ดูบิดเบี้ยว เงยคอมองมายังผู้มาเยือน
มันค่อย ๆ ชูแขนขึ้น ราวกับผู้พิพากษาผู้ไม่เคยทำผิดพลาดบนบัลลังก์พิพากษา ชี้ไปยังนกสายลมที่พุ่งเข้ามา
ทันทีที่สายตาประสานกับดวงตาคู่นั้น มุมปากมันโค้งขึ้นเล็กน้อย
"มาพอดีเลย"
พลังแห่งบทปฐมที่เข้มข้นไหลมารวมจากรอบด้าน กลายเป็นคมมีดขนาดเทียบเท่าประตูสวรรค์ รอเพียงนกพุ่งเข้ามา ตกลงมา แล้วสำเร็จภารกิจของมัน
พุ่งทางลงด้วยความเร็วสูงสุด เย่ปู้หวี่มองไม่เห็นคมมีดยักษ์นั้น แต่เธอมองเห็นเส้นด้ายสีแดงที่ดำคล้ำได้
เธอสะบัดอาณาเขตราตรีอย่างรวดเร็ว ร่างหลายร่างปรากฏขึ้นพลัน
ทันทีที่เท้าแตะพื้น [คลั่งไคล้]หันมาก็เห็นใบมีดที่กำลังตกลงมา
เธอถอยเท้าเล็กน้อย แล้วพุ่งขึ้นอย่างรุนแรง ชกหมัดเดียวลงบนใบมีดที่หลอมจากไฟกรรมนั้น
หางตากวาดเห็นกระจกน้ำกับ[ครุ่นคลั่ง] เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ก้าวบนใบมีดกระโดดขึ้นสูง ไม้เท้ายาวปรากฏในมือพลัน แล้วขว้างไปยัง[บาปกรรม]ที่ร่างเบลอเคลื่อนไหวอยู่ไกล ๆ
ส่วนกระจกน้ำกับ[ครุ่นคลั่ง]พุ่งแยกไปสองข้างทันที คนละฝั่ง ทำลายคมมีดขนาดมหึมานั้นจนแตกสลาย
นกสายลมผ่านไปได้อย่างปลอดภัย กลายเป็นพายุหลอมรวมเข้ากับพันสายลม
ชายเสื้อที่พลิ้วไหวปัดผ่านใบหู เย่ปู้หวี่ยืดนิ้วทั้งห้าปัดเส้นผมขึ้น จ้องมองศัตรูตัวใหญ่เบื้องหน้า