เย่ปู้หวี่หยิบอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ จ้องมองการสนทนาที่เลื่อนขึ้นเรื่อย ๆ บนจอ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ
"ฉันก็รู้ว่าพวกคุณคิดอะไรไม่ออกในเร็ววันนี้ เพราะงั้นฉันจึงตัดสินใจพึ่งพาภูมิปัญญาของประชาชน"
ว่าแล้วก็ยกอุปกรณ์สื่อสารในมือขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
บัญชีเล็กที่เพิ่งลงทะเบียนใหม่ ไม่มีแม้แต่รูปโปรไฟล์ ได้โพสต์กระทู้รับฟังความคิดเห็นลงบนสตาร์เน็ต
[สมมุติว่าสักวันหนึ่ง พลังของจักรวาลขยายตัวถึงขีดสุด แล้วตามมาด้วยช่วงยุบตัว จะฝ่าฝันช่วงเวลานั้นได้อย่างไร]
ความเห็นนี้ถูกโพสต์ไปเพียงไม่นานก็จุดกระแสอภิปรายอย่างร้อนแรงยิ่ง
บรรดาความเห็นสายรอตายไหลบ่าปราดหน้าจอ แถมยังมีหายนะจำนวนไม่น้อยที่แอบตั้งตารอวันนั้นเสียด้วยซ้ำ
"อะไรนะ จักรวาลกำลังจะพินาศา? เยี่ยมเลย ระเบิดวันนี้ได้ไหม"
"จะฝ่าฝันยังไง? ฉันก็หลับตาฝ่าฝัน รอตายไปงั้นแหละ"
"สมมุติฐานสนุกดีนะ แต่เป็นไปได้ไงที่จะมีสิ่งมีชีวิตกล้าเผชิญการยุบตัวของจักรวาล ถ้าไม่ใช่เทพสินะ"
"เห็นด้วยกับคนข้างบน แต่พวกเราที่ไม่ใช่เทพก็รอตายเถอะ ดิ้นรนไปทำไม"
ในมหาสมุทรแห่งความเห็นเชิงลบเหล่านั้น ก็ยังมีคนบางส่วนที่พยายามใช้วิธีคิดของตัวเองรับมือกับประเด็นที่ดูไกลตัวและไร้ความรู้สึกจริงอยู่บ้าง
"น่าสนใจ สมมุติว่ามีคนรับมือการยุบตัวของจักรวาลได้จริง ใจความของประเด็นนี้ชัดเจนอยู่แล้ว คือทำอย่างไรให้โลกนี้ฝ่าวิกฤตสูญสิ้นทั้งเผ่าพันธุ์ครั้งนี้ได้
อาจหากล่องมาใส่ รวบทุกสิ่งที่มีอยู่ในปัจจุบันลงไป แล้วพอจักรวาลยุบตัวเสร็จ ค่อยเอาออกมา?"