ดวงตาของเย่ปู้หวี่เป็นประกายด้วยความดีใจ นึกไม่ถึงว่าจะสำเร็จได้จริง
"รุ่นพี่ วิ่ง!"
หวังหย่าจิ้งหอบหายใจแทบตาย: "อ่า กำลังวิ่งอยู่!"
ในเวลาเดียวกัน หัวหน้าอู่หลางกว่างได้รับคำสั่งสูงสุด เขาดึงมือของชิวจื้อที่จับปกเสื้อเขาออก แล้วรีบพาคนไปให้ความช่วยเหลือ
"ให้ตายเถอะ ดูท่าแกจะพูดถูก ฉันจะไปเปิดอุปกรณ์ปิดกั้น ทำการปิดกั้นบึงทมิฬเน่าเปื่อย!"
พูดไปก็วิ่งไป หัวหน้าเห็นฝูงชนจำนวนมากแล้ว
ไม่มีเวลาแปลกใจ เขาสวนทางกับฝูงชน มุ่งหน้าไปยังตำแหน่งอุปกรณ์ปิดกั้น
ตอนที่เดินสวนกับเฮ่าเหลียงและเหลียวหย่ง เขาชมว่า: "ทำได้ดีมากพวกนาย ต่อไปฉันจัดการเอง"
ราวกับรับรู้ว่าฝูงชนเริ่มถอยออกไป ใจกลางบึงโคลนที่เงียบสงบก็เกิดฟองอากาศนับไม่ถ้วน โคลนไหลปั่นป่วน ราวกับมีปั๊มน้ำซ่อนอยู่ข้างใต้ ดูดโคลนที่มองเห็นออกไป
ในขณะที่บึงโคลนทรุดตัว ร่างใหญ่โตก็โผล่หัวขึ้นมาจากข้างใน บึงโคลนทั้งหมดพังทลาย หมอกบางๆ กลับหนาแน่นขึ้น ผู้คนที่ได้รับผลกระทบมากขึ้นเรื่อยๆ
เส้นเลือดที่แขนของหัวหน้าโป่งพอง ยิ่งใกล้บึงโคลน ร่างกายยิ่งควบคุมยาก
เขากัดฟัน กล้ามเนื้อตึงสุดขีด ทุกย่างก้าว ราวกับแบกโซ่ตรวนหนักพันจิน
"หายนะสายจิตวิญญาณ ข้าจะไม่มีทางปล่อยเจ้าไป"
อัดลมหายใจสุดท้าย หัวหน้ากดอุปกรณ์ปิดกั้นอย่างแรง กำแพงโปร่งแสงก็ผุดขึ้นรอบบึงโคลน ค่อยๆ ปิดและหดเข้าหากัน