หายนะในบึงโคลนลอยตัวขึ้นมา รอยแยกดำมืดสองร่องเปิดออกกลางหมอกหนา จ้องมองเหล่ามดที่กำลังหนีเอาชีวิตรอดอย่างเย็นชา
วินาทีที่หายนะลืมตาขึ้น ความหนาวเย็นที่แช่แข็งวิญญาณก็พัดผ่านทุกคน ในภวังค์ ราวกับลมหายใจที่พ่นออกมากลายเป็นไอขาวไปหมด
ชิวจื้อเหลือบดูเครื่องวัดค่าบนข้อมือ เห็นตัวเลขพุ่งสูงขึ้น หัวใจก็จมดิ่งลงทันที
"ระดับการกัดกร่อนพุ่งสูงขึ้น ที่นี่กำลังเปลี่ยนจากเขตระดับสามเป็นเขตระดับสี่ หรืออาจจะสูงกว่านั้นด้วยซ้ำ!"
หวังหย่าจิ้งสบถเบา ๆ "ไอ้เวร เขตควบคุมเปลี่ยนเป็นเขตสงคราม ความน่าจะเป็นที่ต่ำขนาดนี้ ทำไมเราต้องมาเจอด้วย!"
เสียงเครื่องยนต์คำรามดังมาจากเหนือหัว เฮ่าเหลียงอุทานอย่างดีใจ "หน่วยกู้ภัยของอู่หลางกว่างมาแล้ว!"
เย่ปู้หวี่เงยหน้าขึ้น เห็นเครื่องบินรบหลายลำบินอยู่บนฟ้า กำลังยิงตะขอเกี่ยวออกมา
หวังหย่าจิ้งคว้าเธอไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง มืออีกข้างยื่นออกไปคว้าตะขอที่พุ่งลงมา
ความรู้สึกหนักอึ้งที่พันรอบขาหายไป ตะขอที่พุ่งออกมาดึงทุกคนถอยหลังไป
บึงโคลนเสียเป้าหมาย รวมตัวเป็นหมอกหนากลายเป็นมือใหญ่ยักษ์พุ่งเข้ามา ต้องการควบคุมร่างของผู้ที่จับตะขอไว้ แล้วกลืนกินคนเหล่านี้ที่หนีรอดออกมาจากปากเหว
หวังหย่าจิ้งตะโกน "เย่ปู้หวี่ ทำอีกครั้ง!"
"รู้แล้ว"
วงล้อแสงพุ่งออกจากมือเธอ ฟาดฟันหมอกให้กระจาย บินข้ามหัวทุกคนที่จับตะขออยู่ ตัดมือใหญ่ที่รวมตัวกันอีกครั้ง