กงเจียหยงกำหมัดกระแอมเบาๆ “ทุกท่านมาครบแล้ว งั้นเริ่มประชุมกันเลยดีกว่า”
ซ่งอี๋ถือโอกาสกางแผนผู้นำทางออกมา มองไปทางคนของสี่ทิศพรรค
“เมื่อก่อนพวกคุณชอบบอกว่าเวลายังไม่มาถึง วันนี้ถึงเวลาหรือยัง?”
โก่วเซียงวั่งเป็นคนแรกที่ออกเสียง “ท่านซ่ง ต้องขอบคุณฉุดฟ้าพังทลาย ภัยพิบัติระดับสิบในเขตสามถูกกำจัดจนหมดสิ้นแล้ว ภัยพิบัติอื่นๆ ยังไม่เป็นภัยคุกคาม เวลามาถึงแล้วจริงๆ”
ทุกคนยืดหลังตรง ตั้งใจฟังข้อมูลที่จะพูดต่อไป
โก่วเซียงวั่งลุกขึ้นยืน “อย่างนี้ก็ไม่ต้องปิดบังกันแล้ว ใครที่เคยไปโลกหลังประตู ลุกขึ้นเถอะ เผื่อข้อมูลที่เราได้มาจะต่างไปจากที่พวกคุณรู้”
คนทั้งหกของฉุดฟ้าพังทลายมองไปที่ที่นั่งด้วยความคาดหวัง ไม่รู้ว่าจะมีคนลุกขึ้นมากี่คน ไม่ใช่แค่พวกเขาที่คาดหวัง ฝ่ายกงเจียหยงก็เฝ้ามองตาไม่กะพริบ
ท่ามกลางสายตาของทุกคน มู่หรูอิง หัวหน้าแผนกเสวียนอู่ ลุกขึ้นเป็นคนที่สอง ท่าทางองอาจสง่างาม มุมปากยกยิ้มอย่างองอาจ
“อืม นับฉันเป็นหนึ่งคนละกัน”
ซุนเฉิงตบไหล่เฉินเจ๋อ ลุกขึ้นท่ามกลางสายตาตกตะลึงของอีกฝ่าย
“ขอโทษนะพี่ ฉันรู้มากกว่าแกหน่อย”
เฉินเจ๋อบิดปาก หัวเราะเยาะ แล้วดึงปกเสื้อ ค่อยๆ ลุกขึ้นเล็กน้อย ซุนเฉิงสีหน้าแข็งทื่อ คิดว่าไอ้เพื่อนรักนี่เคยไปด้วยหรือ?
ตอนที่เขาคิดแบบนั้น เฉินเจ๋อก็หย่อนก้นลงนั่งที่เดิมอย่างมั่นคง ถอนหายใจยาว