เกรงว่าแถบความคืบหน้าจะดีดตัวขึ้นเป็นเรื่องปกติประจำบ้าน หายนะอะไรก็จะมาเยือนถี่ขึ้น
บางทีคนทั้งโลกปัจจุบันอาจต้องถูกบังคับให้ลุกขึ้นสู้ เพราะฉุดฟ้าพังทลาย...พวกเขาจะฉุดฟ้าจริง ๆ นะ แต่ฟ้าถล่มเพราะอะไรไม่ต้องถาม
ออกจากบ้านทีต้องเอาหัวไปแขวนไว้กับเข็มขัด พกจดหมายลาตายติดตัวไว้เผื่อจำเป็น พื้นหลังเครื่องสื่อสารต้องเก็บให้สะอาดอยู่เสมอ ใครจะรู้ว่าวันไหนจะโดนหายนะจู่โจมเข้าสักงับ แล้วก็ตายคาที่
ทีมขอบฟ้าทั้งหกคนถอนหายใจ
"ยากเกินไปแล้ว"
ซ่งอี๋กลับรู้สึกเบาสบายขึ้นมาก พอคิดว่าจะได้เกษียณอีกไม่นาน ไม่ต้องคอยเก็บกวาดเรื่องพวกนี้ให้พวกเขา เหมือนตัวเองเด็กลงไปสองสามปี
พวกนั้นจากอเมริกาและรัสเซียเหนือหนีกันไปหมดแล้ว ตัวเองก็ควรเตรียมตัว เผชิญหน้าอย่างองอาจสักหน่อย จะมัวนั่งอยู่ที่นี่ไปทำไม
"ความคิดของคนรุ่นใหม่ บางทีก็มีเพียงคนรุ่นใหม่อย่างพวกเธอเท่านั้นที่จะรับมือไหว"
เว่ยฉางหมิงยังอยากช่วยตัวเองอยู่
"แต่หัวหน้ากองรักษาความมั่นคงสังคมเว่ยฮวาเหมือนจะยังอยู่ในวัยหนุ่ม เลขาธิการกงเจียหยงกับผู้อำนวยการซุนซีก็เพิ่งสามสิบต้น ๆ กำลังเป็นวัยที่ควรลงมือทำอะไรสักอย่าง..."
ซ่งอี๋หัวเราะแห้ง ๆ : "พวกเขาจะไปแนวหน้า ไปสำรวจแนวหน้า ถ้าตัดสินใจเปิดประตู พวกเขาจะไม่มีทางให้พวกเธอขึ้นหน้าแน่นอน ให้พวกเขาอยู่ข้างหลัง
ฉันรู้ว่าพวกเธอกังวลว่าลูกน้องของพวกเขาจะไม่ยอมรับพวกเธอ นี่คือจุดที่พวกเธอต้องพิสูจน์ตัวเอง จำไว้ ภารกิจนี้ไม่ธรรมดา พวกเธอต้องรับช่วงต่อให้เร็วที่สุด