คูหรงไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว แสงที่หักเหผ่านแว่นตาทำให้สายตาของเขาพร่ามัว
เจ้าปลาวาฬน้อยตอบกลับด้วยความเงียบ คำตอบนี้ มันเองก็ไม่รู้
ในความเงียบงัน ชายชุดดำสะบัดชายเสื้อคลุม หยิบขีปนาวุธออกมาจากเครื่องหมายที่ร่างไว้ แล้วโยนไปที่[เขตเยือกแข็งนิรันดร์]
มาพร้อมกับเสียงระเบิดที่สั่นสะเทือนฟ้าดิน หมอกขาวมวลมหึมาพวยพุ่งขึ้น
ท่ามกลางเสียงอื้ออึง เสียงแหบพร่าสะท้อนก้องกลับมา
“ดังนั้นจึงต้องมีอุดมคติ”
เมื่อโลกทั้งใบมืดมัว มีเพียงอุดมคติเท่านั้นที่จะส่องประกายเจิดจ้า
สิ่งที่สร้างความงดงาม คืออุดมคติที่ต่อเนื่องไม่ขาดสาย ศรัทธาที่ไม่ซีดจางตามกาลเวลา ไม่ยอมจำนนต่อหายนะ
ชายชุดดำโบกมือ วงแหวนสีดำปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า เงาร่างนับไม่ถ้วนก้าวออกมาจากวงแหวนนั้น
“คนในแต่ละยุคสมัยต่างมีหน้าที่ของตน สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงคือความคาดหวังของมหาชน อุดมคติที่ผู้คนนับไม่ถ้วนทุ่มเท แม้อุดมคตินั้นจะดูเลื่อนลอย แม้อุดมคตินั้นจะเปราะบางไร้ค่าเมื่อต้องเผชิญกับกงล้อแห่งความจริง
แต่ความงดงามทั้งปวงล้วนเกิดจากอุดมคติเล็กน้อยนี้ ไม่ใช่การยอมจำนนที่เน่าเปื่อย”
วงแหวนสีดำขยายใหญ่ ราวกับมีบางคน บางสิ่งกำลังข้ามผ่านช่องทางนี้มา
ณ ยอดเขาที่สูงที่สุดของโลกปัจจุบัน วงแหวนขนาดยักษ์ขยายตัวจากกลางภูเขา ประหนึ่งหลุมดำที่นำไปสู่สถานที่ลึกลับแห่งหนึ่ง
ในเวลาเดียวกัน ทั่วเขตสาม แนวหน้าของโลกปัจจุบัน
ช่องทางสีดำนับไม่ถ้วนเปิดออกอย่างฉับพลัน