"ไปกันเถอะ? พวกเจ้าคิดว่ามันจะปล่อยพวกเจ้าไปงั้นหรือ?"
[เยว่ตงซวงจี้]เปลี่ยนไปจากสภาพที่เคยเงียบงันเยือกเย็น ลำคอสั่นสะเทือน หัวเราะก้องท่ามกลางพายุหิมะที่สามารถทำลายล้างฟ้าดิน กางแขนทั้งสองออกราวกับกำลังอาบน้ำชื่นชมกับหิมะถล่มที่ร่วงลงมาจากฟ้า
สัตว์อสูรสีขาวยักษ์คำราม พลังเชิงแนวคิดของมันคำรามก้อง สั่นสะเทือนร่างกายและจิตวิญญาณของผู้คนทั้งหลาย
ภัยธรรมชาติระดับสิบเอ็ดปลดปล่อยพลังเต็มรูปแบบ ทั้งโลกกลายเป็นสีขาว มันยกมือขึ้น การโจมตีที่หลานไห่และเสี่ยวไป๋ส่งออกไปก็ถูกแช่แข็ง กลายเป็นอุกกาบาตที่ถูกแช่แข็ง พุ่งชนใส่ชายชุดดำ
ในพริบตา เกล็ดหิมะกลายเป็นเงา เคลื่อนไหวราวกับปีศาจหิมะ เหวี่ยงพวกหายนะอย่าง[ราชาสายลมสายฟ้า]ให้ปลิวว่อนอย่างง่ายดาย กลายเป็นหอกน้ำแข็งใสแทงทะลุพวกมัน ปักพวกมันไว้กับธารน้ำแข็งที่เงาสะท้อนราวกระจก
แผ่นดินสั่นสะเทือน ภูเขาสูงตระหง่าน ยักษ์ตนหนึ่งตื่นขึ้น กำหมัดทุบลงบน[เยว่ตงซวงจี้]ที่กำลังมองลงมาจากเบื้องบน คำรามอย่างบ้าคลั่งอยากจะฉีกร่างที่สลักจากน้ำแข็งใบหน้านั้น
จากนั้นเปลวไฟก็ลุกลามจากใต้ฝ่าเท้า สวมชุดเกราะเปลวเพลิงสีทองให้กับยักษ์ กำหมัดทุบลงบนธารน้ำแข็งที่ห้อยหัวกลับอยู่กลางอากาศ
เสียงระเบิดดังก้องฟ้าดิน หิมะถล่มราวกับน้ำตกที่ไหลมาจากขอบฟ้ากลิ้งลงมาอย่างดุร้าย เสียงคำรามทุ้มต่ำดึงรั้งแก้วหู
เศษน้ำแข็งนับไม่ถ้วนร่วงลงมา ซูอูเว่ยผลักเจ้าปลาวาฬน้อยออกไป
"อย่าไร้เดียงสาเลย มันไม่คิดจะปล่อยเราไป ถ้าสู้ไม่ได้ก็ไปอยู่ข้าง ๆ"