ยามเย็นใกล้เข้ามา เสียงกระดิ่งแผ่วเบาดังก้องมาจากที่ไกล
เสียงนั้นไม่เหมือนเสียงที่เกิดจากวัตถุ ราวกับซึมออกมาจากใต้พื้นดิน แผ่ขยายจากความว่างเปล่าที่ไม่อาจหยั่งถึง ทะลุผ่านร่างกายเนื้อหนัง ทีละครั้ง ทีละครั้ง ทุบตีลงบนวิญญาณ
ไม่ทำให้เจ็บปวดร้าวราน แต่กลับมีความรู้สึกของการมีอยู่ที่ไม่อาจเพิกเฉยได้
ฟังโรวเงยหน้าขึ้น ยิ้มอย่างปลดเปลื้องใจ: "ดูเหมือนพวกเราควรจะไปแล้วล่ะ"
เสียงกระดิ่งที่ทำให้วิญญาณสั่นสะเทือน ดั่งใบไม้แห้งกรอบปลิดปลิว โผยผ่านฝุ่นที่ลอยอยู่ในอากาศ เหมือนเงาจันทร์ในน้ำ สัมผัสไม่ได้
จากไกลมาถึงใกล้ ลากเอาความยาวของเสียงที่ทอดยาวเข้ามาในห้องโถงใหญ่
การโต้เถียงหยุดลง ทุกคนมองไปยังผู้มาเยือน
ทหารรักษาการณ์นำคนพายเรือข้ามฟากหลายคนก้าวเข้ามาในห้องโถง นอกประตูที่เปิดกว้าง แสงแดดนับหมื่นสายสาดส่องเข้ามาในห้อง
"ทุกท่าน คนพายเรือข้ามฟากแห่งแม่น้ำลืมเลือนมารับพวกท่านข้ามสู่แม่น้ำลืมเลือน เพื่อดำเนินการปฏิรูประบบแม่น้ำลืมเลือน"
คนพายเรือข้ามฟากเดินเข้ามาด้านใน วิญญาณที่รวมตัวกันอยู่ ณ ที่นี้เดินออกไปด้านนอก เมื่อเดินสวนกัน วิญญาณจำนวนมากก็ตบไหล่คนพายเรือข้ามฟาก ปัดเป่าความเศร้าหมองข้นที่เอ่อล้นอยู่ในดวงตาของพวกเขา
"พวกเราเป็นเพื่อนเก่าที่เจอกันบ่อย ๆ ถึงแม้ก่อนหน้านี้จะทักทายกันไม่ได้ แต่ตอนนี้ก็ต้องบอกพวกคุณสักคำว่า เหนื่อยมากนะ"
แสงอาทิตย์ส่องผ่านวิญญาณที่ไร้ตัวตน ตกกระทบลงบนผู้คน
พ่อของมู่ปิงเกอยืนอยู่กลางแสง ยกมือขึ้นลูบผ่านแก้มของมู่ปิงเกอ กอดเธออย่างทะนุถนอมที่สุดเท่าที่จะทำได้
"โตเป็นสาวแล้วนะ..."
ฟังโรวยืนอยู่ตรงหน้าเฉินเจ๋อ แสงส่องผ่านระหว่างคนทั้งสอง กั้นระยะห่างที่ไม่อาจข้ามผ่านได้