เย่ปู้หวี่กลับมาอยู่ในร่างของตัวเอง ลืมตาขึ้น ปัดฝุ่นบนตัว แล้วเอามือป้องปากตะโกนว่า
"ทุกคนหยุดก่อน เขาไม่อยากไป!"
ทุกคนที่กำลังสับอย่างเมามันหันกลับมา ใบหน้าที่ถืออาวุธยังมีคราบสกปรกกระเด็นติดอยู่
"หา?"
"ใครไม่อยากไป?"
"ทะเลสีครามไง"
เย่ปู้หวี่ขยี้ผมอย่างหงุดหงิด "พูดง่าย ๆ คือฉันเข้าไปปลุกจิตวิญญาณของทะเลสีคราม แต่จิตวิญญาณของทะเลสีครามหลอมรวมกับมลพิษไปแล้ว และมันมีสติเป็นของตัวเอง ไม่อยากไป"
"แล้วเธอก็เลยออกมา?" หว่านหลานกวาดตามองเธอขึ้นลง เออ ไม่บาดเจ็บ
ดูท่าสถานการณ์จะไม่ได้แย่เกินไป
"ไม่ล่ะ อยู่ฟังเรื่องซึ้ง ๆ การกลับมาพบกันของพวกเขาหรือ อย่าเลย ฉันจะเขิน"
เย่ปู้หวี่รู้สึกผิดต่อความพยายามของทุกคน แต่การอยู่ต่อที่นั่นก็มีแต่จะเพิ่มความเสี่ยงให้ทุกคน
"ข้างในไม่มีผลลัพธ์ ฉันก็เลยออกมา"
เฮ่อชวนสูดลมหายใจเย็น มองหนวดในมือ
"เร็วเข้า เฉินเสี่ยวลี่ เหลียงเซียว รีบเก็บของที่ได้มาเร็ว ของแบบนี้พลาดแล้วไม่ได้เจออีก"
มู่ปิงเกอกำแส้ยาวเดินมา "งั้นทะเลสีครามคนนั้น ไม่คิดจะกลับมาเหรอ?"
คิดถึงตรงนี้แล้วก็โกรธ เย่ปู้หวี่รู้สึกเหมือนถูกหลอกด้วยรูปภาพ โฆษณากับของจริงไม่ตรงกันเลย
ที่นัดหมายไว้ว่าเป็นเด็กน้อยน่าสงสารกลายเป็นจ้าวปีศาจไปแล้ว พอเจอหน้าก็บีบคอเธอ ความบริสุทธิ์ก็บริสุทธิ์จริง ความโหดร้ายก็โหดร้ายจริง