เวลา 6 โมงเช้าของวิทยาลัยวิกซู อุณหภูมิติดลบ 20 องศา ไอความหนาวห่อหุ้มลมหายใจสีขาวของเหล่านักเรียน จนกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งรูปเฟิร์นเกาะอยู่บนกระจก
บนพื้นที่หิมะแข็ง กับเสียงเหยียบหิมะดังกรุบกราบ ตามมาด้วยเสียงหายใจหอบเหมือนวัวกำลังเหนื่อย กลืนหายไปในสายลมหนาวที่บาดกระดูก
ศพเดินได้ที่ลากฝีเท้าหนักอึ้งแกว่งไกวร่างกาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความอยากยอมแพ้ แต่เมื่อเห็นเงาร่างผมดำที่อยู่ข้างหน้า ขาที่เมื่อยล้ากลับมีแรงขึ้นมาอีกครั้ง ผลักดันให้พวกเขาก้าวไปทีละก้าวทีละก้าว
ลมหนาวที่พัดโชยเหมือนภูตแห่งหิมะ กระซิบคำพูดลึกลับที่ข้างหู มู่ปิงเกอที่เดินอยู่ด้านหน้าสุดกลับสีหน้าไม่เปลี่ยน
ลมหนาวกัดกร่อนกระดูก แต่ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นยังคงแน่วแน่ตลอด
"ถ้าพวกเธอไหวไม่ไหว ก็เอาของหนักบนตัวมาให้ฉันได้"
มู่ปิงเกอยื่นมือออกไป แต่ไม่มีใครยอมส่งของหนักของตัวเองให้
สายตาพวกเขาพร่ามัว แต่กลับกัดฟันอดทนต่อไป
"อาจารย์มู่ พวกเราไหว คุณเดินต่อไปเถอะ พวกเราตามทัน"
"ใช่ ถ้าไม่ฝ่าขีดจำกัดก็ต้องกลับบ้าน ถนนเส้นนี้พวกเราต้องเดินเอง"
"ใช่แล้วอาจารย์มู่ การที่คุณสอนทริกการใช้พลังวิญญาณให้พวกเราก็ถือว่ามีความรับผิดชอบมากแล้ว พวกเราต้องฝึกกับของหนัก ไม่ใช่เพิ่มภาระให้คุณ"
ใบหน้าอายุน้อยถูกสายลมหนาวพัดจนแดงแห้ง พวกเขาเหนื่อยมาก เหนื่อยมาก จนถึงขั้นที่แค่นึกถึงเตียงนอนก็อยากร้องไห้ แต่ไม่มีใครยอมแพ้สักคน
ไม่ฝึกจนสลบก็ฝึกจนหมดแรง แต่จะไม่ยอมโยนของหนักให้อาจารย์มู่เด็ดขาด