ผู้คนทีละคนๆ คืบคลานขึ้นมาจากดิน ราวกับเมล็ดพันธุ์ที่แตกหน่อขึ้นมาจากพื้นดิน เพียงแต่เมล็ดพันธุ์เหล่านี้ดูซอมซ่อ เต็มไปด้วยบาดแผล
เสียงไออย่างรุนแรงดังระงมไปทั่ว แต่ในหูของพวกเขามีเพียงเสียงอื้ออึง
ผู้ที่ยังมีสติมองไปรอบๆ อย่างกระวนกระวาย แล้วก็เห็นราชาสายลมสายฟ้าที่ยืนอยู่ส่ายหัว
มันพูดว่า ".........."
"นายพูดว่าอะไร ได้ยินไม่ชัด!"
ราชาสายลมสายฟ้าทำหน้าอึ้งๆ "ช่างเถอะ พวกนายพักก่อนเถอะ"
มันยกมือขึ้น สายลมอ่อนโยนพัดผ่าน ราวกับกิ่งหลิวที่ค่อยๆ ดึงร่างของผู้ที่หมดสติจากแรงระเบิดขึ้นมาจากดิน เพื่อไม่ให้พวกเขาหายใจไม่ออกตายคาที่
ประโยคแรกที่โก่วเซียงวั่งได้ยินหลังจากฟื้นการได้ยินคือ...
"ก็มีแต่ฉันที่มีประสบการณ์ระเบิดตัวเอง ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ทันช่วยพวกนาย คนพวกนี้มันบ้าเอามากๆ อย่าไปยุ่งด้วย อย่าไปยุ่งด้วยจริงๆ"
ราชาสายลมสายฟ้าถอนหายใจอย่างสุดซึ้ง มันเฝ้าดูที่นี่มาตลอด ตั้งใจจะวางเฉย ไม่ทำอะไรเลย
แต่ตอนที่สัมผัสได้ว่าตัวตนแห่งการแผ่ขยายตั้งใจจะระเบิดตัวเอง มันก็ยังลงมือ
ไม่ใช่เพราะอะไร แค่เพราะในหัววาบใบหน้าอายุน้อยๆ สองสามหน้า
ถ้ามันยืนดูเฉยๆ พลังหนุ่มสาวอันเปี่ยมล้นที่พุ่งทะยานราวสายลมแรงบนตัวพวกเขา คงจะถูกความมืดหม่นหนักอึ้งกลืนกินไปสินะ
"พวกนายที่เป็นรุ่นใหญ่บ้าๆ ที่ได้พลังเทพมาน่ะ วันๆ ก็พูดว่า 'ฉุดฟ้าพังทลาย' จะมาศอกพวกแกหัวใจฉัน ฉันว่า พวกนายก็ไม่แพ้กันหรอก"
คำพูดที่ว่า ต้นน้ำเต้าแบบไหน ย่อมให้ลูกน้ำเต้าแบบนั้น ฉุดฟ้าพังทลายที่ศอกเก่งขนาดนี้ แยกไม่ออกจากการศึกษาที่พวกเขาได้รับ และแยกไม่ออกจากเหล่าผู้เฒ่าผู้แก่ที่แอบยุยงให้คิด แอบให้กำลังใจอยู่เบื้องหลัง