"หุบปากไปเดี๋ยวนี้ หุบปาก!"
หัวของ[ศพกลืนกิน]คำรามลั่น "แม้พวกมันจะรับมือคลื่นหายนะได้ แต่กำลังระดับสูงก็โดนหายนะตัวอื่นสังหารไปหมดแล้ว สิ่งที่รอพวกมันอยู่ก็คือความพินาศฉันใด!"
เสียงคำรามแหบพร่ายังไม่ทันจบ ก็กลายเป็นความเงียบสนิทใต้สายตาของซ่งอี๋และคณะ
ชั่วขณะนั้น แม้แต่[สงคราม]ก็เงียบไปชั่ววูบ
"ยัง... ยังมีชีวิตอยู่กันหมด?"
[ศพกลืนกิน]เบิกตาโต "เป็นไปไม่ได้ นั่นคือหายนะระดับสิบสามสองตน ไม่ธรรมดาแน่นอน พวกแกทำได้ยังไงกัน..."
ซือไหลเต๋อกางมือออก "ไม่มีทางเลย เพราะบุญเฮงของพวกเราชะมัด แถมนี่แกเป็นตัวอะไรกัน ตัวอ้วนกลมเหมือนลูกบอลน่าเกลียดแบบนี้"
[ศพกลืนกิน]รู้สึกเหมือนถูกกระแทกที่จิตใจ
"ไม่มีใครกล้าบอกว่าข้าน่าเกลียด แค่ระดับแปดเอง!"
ซือไหลเต๋อมอง[ศพกลืนกิน]เหยียด ๆ เหมือนมองขยะ แล้วค่อย ๆ อ้าปาก
"เฮ้อ"
เส้นประสาทของ[ศพกลืนกิน]กระตุก "ภูมิใจไปเถอะไอ้โง่ ก็แค่ตอนนี้ที่พวกแกยังภูมิใจได้ เพราะตราบใดที่ประตูของ[มายาลวง]ยังอยู่ ก็จะมีหายนะไหลเข้ามาที่นี่ไม่สิ้นสุด
แม้แต่อาวุธดาวฤกษ์ตัวนั้น ก็คงไม่ใช่ว่าจะเปิดใช้ตลอดไปได้ใช่ไหม พวกแกก็จะโดนเผาผลาญจนตายอยู่ดี พวกแกแน่นอน..."
"ขอโทษนะ ฉันทำมือช้าไปหน่อย"
เสียงดังขึ้นอย่างกะทันหันทางซ้ายของหัว[ศพกลืนกิน] หมอกเอียนคลึงข้อมือ แล้วประคองเวินหลิง
เธอเงยหน้ามองทุกคน ไม่เข้าใจว่าทำไมสนามรบถึงเงียบสงบผิดธรรมชาติเช่นนี้