ย้อนเวลากลับไป หลังจากซ่งอี๋ กงเจียหยง และคนอื่นถูกดึงเข้าไปในมิติแก่นต้นกำเนิด รอยแยกที่เจ้าปลาวาฬน้อยเอาตัวขวางไว้ก็ยังคงถูกเปิดออกในที่สุด
พลังบีบคั้นปานมีดกรีดดันเข้ามา ราวกับสวรรค์และแผ่นดินถูกบีบรวมไว้จุดเดียว กระแสอากาศอันวุ่นวายย้อนกลับแล้วแน่นข้น กลายเป็นคลื่นอากาศขาวที่ตาเปล่ามองเห็นได้ พุ่งขึ้นไปรวมตัวกับท้องฟ้า
มือที่ข้อปลายเห็นชัดเจนยื่นออกมา พลังมหาศาลดันออกไปเหมือนเข็นโรงหีบ ผลักการปิดกั้นของเจ้าปลาวาฬน้อยและเสี่ยวว่านจนเปิดออก
“ความรู้สึกคุ้นเคย คือแผนการปิดผนึกของวิหารกอบกู้โลก ดูเหมือนสถานที่ที่[ความลวง]ตามหาเจอ มีส่วนเกี่ยวข้องกับความลับที่พวกเจ้าซ่อนไว้”
เสียงหัวเราะเย็นชาดังมาพร้อมฝีเท้าที่ก้าวออกจากช่องทางในเวลาเดียวกัน ฝ่ามือที่เชิดขึ้นรุกไปข้างหน้าต่ออีก ดันแผนการปิดผนึกที่สรรพอักษรทองไหลผ่านให้เอียงไปด้านหน้า
รอยร้ายแผ่ออกเป็นทาง ๆ เสียงแตกหวอดดังไม่หยุดหย่อน ทิ่มแทงลงในใจของอ้ายหมิงราวกับลูกตุ้มเหล็กหนักทิ้งทีละก้อน
มันไม่มีเวลาไปสนใจร่างของตนที่แตกสลาย ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดกลับแซะประโยคหนึ่งออกมา
“เย่ปู้หวี่เอ๊ยเย่ปู้หวี่ งานนี้เธอไม่ง่ายเลยนะ ต่อให้ตอนนี้เธอขึ้นถึงระดับเก้าแล้ว ก็คงไม่มีทางแก้สถานการณ์แบบนี้ได้หรอก”
เสี่ยวว่านกัดริมฝีปาก เลือดไหลซิบออกมาจากรอยแตก ฝ่ามือทั้งสองที่เหวี่ยงแรงสุดชีวิตสั่นระริก
“อวี่อวี่ ต้องฝืนให้อยู่!”
ร่างของอ้ายหมิงแตกเป็นชิ้น ๆ ภายใต้การทำลายอย่างต่อเนื่อง เศษที่ร่วงหล่นราวกับอุกกาบาตตกจากฟ้า เพื่อขวาง[สงคราม]มันได้ใช้แรงหมดหรดาลแล้ว