โข่วอิ้งเสนอขึ้นว่า "ฉันเอาเธอไปไว้ในเงาของฉันได้ ไม่มีใครแตะต้องถึง"
มู่ปิงเกอแทรกขึ้นมา "เอาไปไว้ในกระจกน้ำสิ นอกจากฉันแล้วไม่มีใครแตะต้องถึง"
หว่านหลานหัวเราะหึหึสองสามครั้ง "พวกเธอนี่จะเอาหล่อนไปฝังดิน แล้วเอาไปไว้ในกระจกน้ำ แล้วเอาไปไว้ในเงาของโข่วอิ้งอีกชั้นหนึ่ง ห่อบั๊กจั่งอยู่หรือไง ห่อกันเป็นชั้น ๆ
แค่ปกป้องแบบปกติก็พอ รับรองว่าหล่อนกลับมาควบคุมร่างได้ทุกเมื่อ จะได้รับมือกับวิกฤติกะทันหันได้สะดวก"
เย่ปู้หวี่ซาบซึ้งใจจนน้ำตาซึม เข้าไปกอดแขนของหว่านหลาน "ยังมีเธอแหละที่ไว้ใจได้"
ซูอูเว่ยกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็โดนเย่ปู้หวี่ตบไปหนึ่งทีด้วยความว่องไว
"หุบปากไปเลย ฉันรู้ว่าเธอไม่มีแผนดี ๆ มาอีก อย่ามาก่อกวน"
ซูอูเว่ยอ้าปาก ชี้ไปที่ตัวเอง ริมฝีปากขยับเปิดปิด ประท้วงอย่างไม่มีเสียง
โอ้โห บังคับใช้ค่าใช้จ่าย?!
ความเป็นเพื่อนร่วมทีมไปไหนเนี่ย? ใช้วิธีบังคับให้เขาหุบปากด้วยซ้ำ ยังมีความรักเพื่อนร่วมทีมเหลืออีกเหรอ?
"หมดไปนานแล้ว ตั้งแต่ตอนที่เธอดูเรื่องสนุก ๆ นั่นน่ะแหละ" เย่ปู้หวี่ทำลายความฝันของซูอูเว่ยอย่างไร้ความปรานี
แล้วหันไปเรียกประชุมทุกคน พูดแผนการของตัวเองคร่าว ๆ
ทุกคนพยักหน้ารับรู้ พวกเขาแค่ต้องกด "มลพิษ" เอาไว้ ไม่ให้มันอาละวาดก็พอ ที่คิดว่าก็ง่ายนิดเดียว...
ง่ายบ้าอะไร!
จ้าวหายนะระดับเก้าจะกดก็กดได้ง่าย ๆ เหรอ คิดว่ามันเป็นตัวตุ่นเหรอไง จะเอาแต่ค้อนไปทุบมันก็กดไว้ได้
แต่พอคิดว่าเย่ปู้หวี่ต้องเสี่ยงมากกว่านั้น ไม่มีใครถอยหรือตั้งคำถามสักคน คนอื่นเขายอมเอาชีวิตเข้าแลกแล้ว พวกเขาจะยังทำตัวงอแงอยู่ได้ยังไง