ยาคลืมตาขึ้น เหงื่อแตกพลั่ก ชี้ไปทางขวาหน้า
"ทางนี้ ข้าเห็นปืนใหญ่พลาสมาสนามแม่เหล็กถูกบิดจนเป็นเศษเหล็ก เห็นพวกเจ้าพุ่งเข้าไป แล้วถูกซัดกระเด็นทีละคน"
พูดยังไม่ทันจบ แผ่นดินก็เริ่มสั่นสะเทือน
ข้ามระยะนับหมื่นลี้ แรงกดดันอันมหึมาที่พอจะทำให้หัวใจแตกสลายก็มาถึงในพริบตา
เย่ปู้หวี่หันขวับตะโกน "มู่ปิงเกอ ใช้กระจกน้ำเคลื่อนย้าย!"
"เข้าใจ!"
ใต้เท้าทุกคนส่องแสงกระจกน้ำ ก่อนจะหายตัวไปหนึ่งวินาที โข่วอิ้งก็เปิดปืนใหญ่พลาสมาสนามแม่เหล็กทันที ดึงความสนใจของศัตรู เพื่อกลบรอยถอนกำลัง
กระสุนปืนนับไม่ถ้วนฉีกอากาศ พุ่งดิ่งสู่เป้าหมายอันตราย
หนึ่งก้าวข้ามพันลี้[เสียงกัมปนาท]ยกมือขึ้น ปลายนิ้วที่งอรับกระสุนปืน แล้วตวัดเบา ๆ ไปทางด้านข้าง
ลำแสงที่คำรามถูกสกัดกั้น งอเป็นมุมฉาก ทะลวงลงสู่พื้น ทำลายแผ่นดินให้แตกสลาย
[เสียงกัมปนาท]ราวกับปัดแมลงวัน สะท้อนการโจมตีที่พุ่งตรงหน้าไปทางอื่น หินที่แตกกระจายจากกระสุนปืนเด้งขึ้นสูงหลายสิบเมตร แต่[เสียงกัมปนาท]ยังคงเดินบนพื้นราบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฝุ่นที่กระเด็นไม่สามารถแม้แต่จะติดชายเสื้อของมัน
การโจมตีเหล่านี้ดั่งปืนใหญ่เฉลิมฉลอง ระเบิดริบบิ้นหินออกมาเป็นช่อ ๆ เมื่อ[เสียงกัมปนาท]ก้าวเข้ามา
"เป็นการต้อนรับที่ยอดเยี่ยมไม่เลว แม้จะดูจืดชืดเล็กน้อยสำหรับการเปิดม่านของการเลื่อนขั้น แต่ข้าชอบ"
สัมผัสได้ว่าตำแหน่งของโหลวกวานซานเริ่มเคลื่อนย้าย[เสียงกัมปนาท]ไม่ได้รีบไล่ตาม มันมีความอดทนพอที่จะเล่นงานพวกเขา และมีความทรหดพอที่จะรอให้โหลวกวานซานหลอมรวมแกนโลกของดาวหินพันปี