"หนีไม่ไปแล้ว"
เสียงเย็นชาลอยมาจากที่ไกล คำสุดท้ายตกถึงหูเมื่อไหร่ [เสียงกัมปนาท] ก็มาถึงแล้ว
"สายเกินไป"
มู่ปิงเกอเหลือบเห็น [เสียงกัมปนาท] ในชั่วพริบตา รอยประทับบนหน้าผากสว่างวูบ พลังอันยิ่งใหญ่ระเบิดออกมา สายน้ำปรากฏขึ้นกลางอากาศขวางกั้นย่างก้าวของ [เสียงกัมปนาท]
"แก... อย่าหวังจะผ่านไป"
[เสียงกัมปนาท] ตกตะลึง "พลังของ [การกัดกร่อนแห่งเหวลึก] ?"
มันมองมู่ปิงเกอ ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นเข้มขึ้น ดั่งห้วงเหวหนาวเหน็บ จ้องมองมัน
เสียงกล้ามเนื้อฉีกขาดดังไม่ขาดสาย แต่หล่อนยังคงปลดปล่อยพลังนั้นต่อไป
[เสียงกัมปนาท] ก้าวข้ามไปหนึ่งก้าว ศิลาพลันผุดขึ้นจับกุมมู่ปิงเกอไว้ แต่ถูกกระแสน้ำอันเชี่ยวกรากบดขยี้ สายน้ำมหึมาพุ่งเข้าหามันอย่างน่าเกรงขาม
สิ้นเปลืองพลังนี้อย่างไม่คิดชีวิต
"ถ้ายังทำอย่างนี้ต่อไป แกจะระเบิดตาย หรือไม่แกก็อยากถูกพลังของ [การกัดกร่อนแห่งเหวลึก] ซัดจนเสียสติ กลายเป็นหายนะโดยสมบูรณ์งั้นเหรอ?"
ราชันย์เงามืดอาศัยสายน้ำเป็นที่กำบัง พลันเข้าพันรอบ [เสียงกัมปนาท]
โข่วอิ้งใช้เงาดึงทุกคนก้าวเข้าไปในกระจกน้ำ "มู่ปิงเกอ ไป!"
แต่เสียดาย เงาขวางได้เพียงชั่วขณะ วินาทีถัดมา [เสียงกัมปนาท] ก็ปรากฏตัวอีกครั้ง สายตาหันไปทางโข่วอิ้ง
"น่าสนใจ ยังมีกลิ่นอายภัยพิบัติจากมนุษย์ติดมาด้วย"
มันยื่นมือออกไป แต่ถูกสายน้ำรัดเอาไว้ [เสียงกัมปนาท] หลุบตามองมู่ปิงเกอที่ถูกพลังกระแทกจนจิตใจเลื่อนลอยไปแล้ว